Roedd yn fore glâs a di-alw am hynny yng Nghw-minffordd.

It was a crisp, unexpected morning in Cw-minffordd.

Ger Cwrt Ewen, lle roedd y golau dyddiol yn lliwio'r Iâ wlyb, roedd Carys a Dafydd yn cerdded i'r chwarel.

Near Cwrt Ewen, where the daily light colored the wet ice, Carys and Dafydd were walking to the quarry.

Roedd hi'n Ddydd San Ffolant, diwrnod arbennig i'r ddau o'r plant, am eu traddodiad blynyddol o ymweld â'r chwarel lle byddai eu tad, erbyn hyn wedi marw, yn eu harwain i gael picnic cyhyd ag y maent yn cofio.

It was Valentine's Day, a special day for the two children, due to their annual tradition of visiting the quarry where their father, now deceased, would lead them for a picnic for as long as they can remember.

"Mae'r rhew yn gwneud y chwarel yn edrych fel wlad hud," meddai Carys, gan fflyrtio â'r icicles oedd yn hongian dros y garreg felen.

"The frost makes the quarry look like a magical land," said Carys, flirting with the icicles that hung over the yellow stone.

Nid oedd y brawd a'r chwaer wedi dod yma heb deimlo'r gwres yn eu calonnau.

The brother and sister never came here without feeling warmth in their hearts.

Roedd y chwarel wastad yn lle arbennig iddyn nhw, gan beri iddynt deimlo cysylltiad ag eu tad.

The quarry was always a special place for them, making them feel connected to their father.

“A wnei di fethu â’r dywediadau di-ben-draw o’r lle?” gofynnodd Dafydd wrth aros un ochr iddo.

“Will you miss the endless sayings of this place?” asked Dafydd, standing beside her.

Roedd wedi sylwi ar y straen ar ei hwyneb, y tyndra yn ei llais.

He noticed the strain on her face, the tension in her voice.

Roedd yn wynebu cam mawr yn ei bywyd, un na fyddai ei deulu efallai yn deall.

He was facing a major step in his life, one his family might not understand.

Roedd Dafydd yn meddwl ei bod hi am siarad, fel petaent yn dibynnu arno estyn y geiriau.

Dafydd thought she wanted to talk, as if they depended on him to find the words.

“Mae gen i beth i’w ddweud wrthot ti, Dafydd,” atebodd Carys, ei llais yn carmelu.

“I have something to tell you, Dafydd,” replied Carys, her voice softening.

Roedd y gwynt oer yn buwch, ond nid oedd yn medru chwalu'r twymyn a dreiddiodd i lawr drwy ei chalon.

The cold wind was biting, but it couldn't shake the warmth that permeated her heart.

“Dw i eisiau gadael, ffeindio’r llwyth arall.

“I want to leave, find the other tribe.

Gweithio dramor.”

Work abroad.”

Dawodd Dafydd am eiliad, yn pwyso ar ddarn o slab llechi mawr a defnynniog.

Dafydd paused for a moment, leaning on a large, dripping slate slab.

“Onid mae llond llaw o fwlybis gan ein teulu?

“Isn't our family full of busybodies?

Dydi Mam ddim...dydi hi ddim mynd i’w throsglwyddo.”

Mam isn't... she's not going to let it pass.”

Cydymdeimlai Carys, ganddi ofn yr ansicrwydd yn llygaid ei frawd, ond teimlai bod arni ofyn y gwir hon.

Carys sympathized, fearing the uncertainty in her brother's eyes, but felt she had to speak the truth.

“Dylen ni byw ein breuddwydion, Dafydd.

“We should live our dreams, Dafydd.

Dylen ni fynd â nhw ein hunain.

We should pursue them ourselves.

Dw i'n teimlo hynny.”

I feel that.”

Roedd ei eiriau’n sefyll, yn eirias, rhwng ei hen farn a’i gyfoed, a’i atgof.

Her words stood, vivid, between her old beliefs, her peer, and her memory.

Roedd Dafydd yn gwybod ei bod o'n anodd i nani sy'n talu sylw oni weithiwr cymorth rhif un.

Dafydd knew it was hard for anyone paying attention unless he was number one support worker.

“Dw i ddim eisiau gweld y teulu’n torri,” chwarddai Dafydd.

“I don't want to see the family break,” Dafydd laughed.

Ond roedd rhywbeth yn deall, yn gweld Carys yn chwalu yn y cymhwyso'r eira.

But something understood, saw Carys fading away in the snowy landscape.

"Ond dw i’n gwybod byddi di’n gwneud yn annibynnol."

"But I know you'll make it on your own."

Arafodd Carys, yn hoffi mabwysiadu mwy ynglyn â'i her i drueni.

Carys slowed, liking to adopt more to her challenge against sorrow.

“Dw i’n addo y byddwn ni o hyd yn teulu.

“I promise we'll always be a family.

Byth ar wahân yn ein calon.”

Never apart in our hearts.”

Fe wnaethant sefyll yn erbyn y gwynt a oedd yn chwibanu drwy’r chwarel, y lle mor dangnefeddol ac yn gyfrinach i gri a chwerthin eu blynyddoedd.

They stood against the wind that whistled through the quarry, the place so peaceful and a secret to their cries and laughter over the years.

Hefyd hon yw’r camau cyntaf i thymor newydd.

It was also the first steps to a new season.

“Os ydw i'n teimlo'r un peth y flwyddyn nesaf?” gofynnai Dafydd, a oedd yn awyddus i gadw’r cyfnodau.

“What if I feel the same next year?” Dafydd asked, eager to hold onto the moments.

"Byddaf yma, cythralus a chael dydd hirell," a addawodd Carys, ei llais yn dawel am gyffro undod ac atgofion cysgodol.

"I’ll be here, fierce and ready for a long day," promised Carys, her voice quiet with the excitement of unity and shadowy memories.

Dechreuodd hi yn awr, oedd yn dechrau ymdopi â'r taith newydd o hwyl.

She began anew, preparing to cope with the journey of joy.

Roedd Dafydd hefyd yn falch o’i chynlluniau, er mor pryderus oedd ef ar yr adeg hon.

Dafydd was also proud of her plans, despite his current worries.

Morddi hirfaith o lyncu amergan chwarel.

A long journey of swallowing quarry air.

Roeddent wedi sicrhau eu calonnau mai gyda’i gilydd fyth a byddent.

They had ensured their hearts that they would always be together.

A hynny oedd y ffordd yma, wrth iddynt adael y chwarel, law yn llaw.

And that was the path here, as they left the quarry, hand in hand.

Roedd erioed wedi bod ydynt yn humano y nerth i fentro i'r pellter, ond hefyd erfyn bod eu cartref bob amser yn aros ar eu troedau.

They had never been without the strength to venture into the distance, but also trusting that their home would always wait at their feet.

Roedd tyrchod llawn gwres yna, mewn chwarel tawel ond law yn llaw, wrth eu gwneud yn un unwaith eto.

There was warmth in abundance, in a quiet quarry, but hand in hand, they became one once again.