Το χιόνι έπεφτε, καλύπτοντας το δάσος σαν λευκό πέπλο.

The snow was falling, covering the forest like a white veil.

Οι πευκοβελόνες ήταν λες και κοιμούνταν κάτω από το βάρος τους.

The pine needles seemed to sleep under their weight.

Η Ελένη, ντυμένη με χοντρό παλτό, περπατούσε προς την καρδιά του δάσους.

Eléni, dressed in a thick coat, was walking toward the heart of the forest.

Ο άνεμος ήταν σκληρός και το κρύο τσιμπητό, αλλά η Ελένη ήταν αποφασισμένη.

The wind was harsh, and the cold was biting, but i Eléni was determined.

Η Λυδία και ο Νικόλας, οι δύο νέοι σύντροφοι της Ελένης, ακολουθούσαν με προσοχή, αναζητώντας σημάδια του εξαφανισμένου πεζοπόρου.

i Lydía and o Níkolas, i dýo néoi sýntrofoi tis Elénis, followed attentively, looking for any signs of the missing hiker.

Η ανησυχία τους ήταν εμφανής, όπως και οι δισταγμοί τους.

Their worry was evident, as were their hesitations.

Η Ελένη, όμως, δεν μπορούσε να περιμένει.

Yet, i Eléni could not wait.

Το φως της ημέρας ήταν λιγοστό και η θερμοκρασία έπεφτε συνεχώς.

The daylight was scarce, and the temperature was continuously dropping.

«Πρέπει να χωριστούμε για να καλύψουμε περισσότερο έδαφος», είπε η Ελένη αποφασιστικά.

"We need to split up to cover more ground," said i Eléni decisively.

Η Λυδία κούνησε το κεφάλι της, κατανοώντας την ανάγκη, παρόλο που φοβόταν το ότι θα βρεθούν μόνες.

i Lydía nodded, understanding the necessity, even though she feared being alone.

Περπατώντας επί ώρες, η Ελένη πρόσεξε κάτι ασυνήθιστο.

After walking for hours, i Eléni noticed something unusual.

Ένα κόκκινο απόχρωμα ξεχώριζε ανάμεσα στο χιόνι.

A red hue stood out among the snow.

Ήταν το τζάκετ του πεζοπόρου, σχεδόν κρυμμένο.

It was the hiker's jacket, almost hidden.

Η καρδιά της χτύπησε πιο γρήγορα.

Her heart beat faster.

Γνώριζε πως η σωτηρία του ανθρώπου εξαρτιόταν από τις επόμενες κινήσεις της.

She knew that the person's rescue depended on her next actions.

Ένα παγωμένο κατηφορικό μονοπάτι βρισκόταν ανάμεσα σε εκείνη και τον πεζοπόρο.

A frozen downhill path lay between her and the hiker.

Κάθε βήμα στην κατηφόρα ήταν επικίνδυνο, αλλά η Ελένη προχωρούσε προσεκτικά.

Each step downhill was dangerous, but i Eléni proceeded carefully.

Το χιόνι έτριζε κάτω από τα πόδια της.

The snow crunched underneath her feet.

Όταν έφτασε, βρήκε τον πεζοπόρο ζωντανό αλλά ξαφνιασμένο και παγωμένο.

When she arrived, she found the hiker alive but startled and frozen.

Με προσπάθεια, τον βοήθησε να σηκωθεί.

With effort, she helped him to stand.

Μαζί, πάλευαν ενάντια στον άνεμο, τυλιγμένοι στο κόκκινο τζάκετ για προστασία.

Together, they struggled against the wind, wrapped in the red jacket for protection.

Επιστρέφοντας στο σημείο εκκίνησης, οι σύντροφοι της υποδέχτηκαν την Ελένη με χειροκροτήματα και χαμόγελα.

Upon returning to the starting point, her companions greeted tin Eléni with applause and smiles.

Ο πεζοπόρος ήταν ασφαλής.

The hiker was safe.

Καθώς κάθονταν γύρω από τη ζεστή φωτιά, η Ελένη κοιτούσε το χιόνι που συνέχιζε να πέφτει απαλά.

As they sat around the warm fire, i Eléni watched the snow that continued to fall gently.

Κατάλαβε ότι είχε το δύναμη να εμπιστευτεί τις ικανότητές της, ακόμη και στην πιο δύσκολη στιγμή.

She realized that she had the strength to trust her abilities, even in the most challenging moments.

Το δάσος, πλέον, δεν ήταν απλά ένας τόπος ευθύνης, αλλά και ένα κομμάτι της καρδιάς της.

The forest was no longer just a place of responsibility, but a piece of her heart.