Η βροχή κάτω από το χειμωνιάτικο ουρανό έφτανε μέχρι το παράθυρο του νοσοκομείου.

The rain under the winter sky reached the window of the hospital.

Ήταν η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, αλλά το πεδίο ήταν γεμάτο άγχος και φροντίδα.

It was Valentine's Day, but the atmosphere was filled with anxiety and care.

Ο Αλέξης, ένας νοσοκόμος με μεγάλη αφοσίωση, είχε αρχίσει την ημέρα του όπως κάθε άλλη.

Alexis, a nurse with great dedication, had started his day like any other.

Ωστόσο, η εμφάνιση του Νίκου, ενός νέου ασθενούς, έκανε την καθημερινότητα του νοσοκομείου πιο περίπλοκη.

However, the appearance of Nikos, a new patient, made the daily routine of the hospital more complicated.

Η Δάφνη, η συνάδελφος του Αλέξη, ήρθε τρομαγμένη.

Daphne, Alexis's colleague, came in frightened.

"Ο Νίκος χάθηκε!

"Nikos is missing!

Πρέπει να τον βρούμε πριν την εγχείρηση!"

We need to find him before the surgery!"

είπε με πανικό.

she said in a panic.

Ο χρόνος ήταν λίγος και ο φόβος μεγάλος.

Time was short, and fear was great.

Ο Αλέξης, αν και ένιωθε μόνος μερικές φορές, δεν μπορούσε ν' αφήσει τον φόβο να τον κυριεύσει.

Alexis, though he sometimes felt alone, couldn’t let fear take over.

Ήξερε ότι θα μπορούσε να τον βρει.

He knew he could find him.

Έστω κι αν σήμαινε να σπάσει μερικούς κανόνες.

Even if it meant breaking a few rules.

Είχε ακούσει μια συζήτηση το πρωί.

He had overheard a conversation that morning.

Ο Νίκος είχε ζητήσει για έναν παλιό διάδρομο, σχεδόν εγκαταλελειμμένο.

Nikos had inquired about an old corridor, almost abandoned.

Ο Αλέξης πήγε εκεί χωρίς δεύτερη σκέψη κι ας ήταν εκτός των καθηκόντων του.

Alexis went there without a second thought, even if it wasn't part of his duties.

Ο διάδρομος ήταν σκοτεινός και σιωπηλός.

The corridor was dark and silent.

Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά καθώς περπατούσε αργά.

His heart was pounding loudly as he walked slowly.

Ξαφνικά, άκουσε έναν ψίθυρο.

Suddenly, he heard a whisper.

Ο Νίκος καθόταν στη γωνία, τρομαγμένος, ανακαλώντας μια δική του φοβία.

Nikos was sitting in the corner, scared, recalling his own fear.

Ο Αλέξης το κατάλαβε.

Alexis understood.

Περνούσε μόνος του έντονες στιγμές και ήξερε αυτό το βλέμμα καλά.

He had intense moments alone and knew that look well.

"Σε παρακαλώ, γύρνα μαζί μου", είπε με ζεστή φωνή.

"Please, come back with me," he said warmly.

Ο Νίκος κοίταξε με ανακούφιση.

Nikos looked relieved.

Η επιστροφή στο κρεβάτι του Νίκου ήταν γρήγορη.

The return to Nikos's bed was quick.

Ο χρόνος ήταν λίγος, αλλά τα κατάφεραν.

Time was short, but they made it.

Η εγχείρηση ήταν επιτυχής, και ο Αλέξης ένιωσε ένα κύμα θέρμης και στοργής.

The surgery was successful, and Alexis felt a wave of warmth and affection.

Η αίσθηση της μοναξιάς άρχισε να την εγκαταλείπει.

The feeling of loneliness began to leave him.

Ο Αλέξης συνειδητοποίησε πως είχε μια οικογένεια εκεί.

Alexis realized he had a family there.

Στο νοσοκομείο, με τους ασθενείς και τους συναδέλφους του.

At the hospital, with the patients and his colleagues.

Με μια βαθιά ανάσα, ένιωσε πως άνηκε κάπου.

With a deep breath, he felt he belonged somewhere.

Ο χειμώνας μπορεί να ήταν ψυχρός έξω, αλλά μέσα στο νοσοκομείο, η ψυχή του θερμαινόταν.

The winter might have been cold outside, but inside the hospital, his soul was warm.

Βρήκε ξανά το σκοπό του και δεν ένιωθε πια μόνος.

He found his purpose again and no longer felt alone.