
Moonlit Mystery: Discovering Magic on a Winter Beach
FluentFiction - Irish
Loading audio...
Moonlit Mystery: Discovering Magic on a Winter Beach
Sign in for Premium Access
Sign in to access ad-free premium audio for this episode with a FluentFiction Plus subscription.
Fuar sa gheimhreadh a bhí ann.
It was cold in the winter.
Bhí Caoimhe ag siúl ar thrá geal leis an ngealach ag lonrú.
Caoimhe was walking on a bright beach with the moon shining.
Bhí sí ag éalú ón gcraos Nollaig.
She was escaping from the Christmas chaos.
Bhí an trá ciúin agus an fharraige ag caint go mífrithghníomhach.
The beach was quiet, and the sea was speaking in an unreactive manner.
Mhothaigh Caoimhe faoiseamh beagán ón torann istigh sa bhaile.
Caoimhe felt a bit of relief from the noise inside the house.
Tugadh faoi deara go tobann fuaim gleoite, cosúil le cloigíní ciúine ón bhfarraige.
Suddenly, a sweet sound was noticed, like gentle bells from the sea.
D'fhéach Declan agus Siobhán ar Caoimhe, ach bhí sí caillte ina smaointe féin.
Declan and Siobhán looked at Caoimhe, but she was lost in her own thoughts.
Bhí a croí lán le fiosracht.
Her heart was full of curiosity.
"Cad a bhíonn ann, foinse an fhuaim?
"What could it be, the source of the sound?"
" a tháinig an cheist ina hintinn.
came the question in her mind.
Ach bhí an taoide ard agus bhí an trá clúdaithe le dorchadas.
But the tide was high, and the beach was covered with darkness.
Bhí eagla neamhrialta ar Caoimhe faoin bhfarraige dorcha, ach an t-aon phaisean a thug uirthi a leanúint ná an fonn chun a fháil amach.
Caoimhe had an irrational fear of the dark sea, but the only passion that drove her to follow was the urge to find out.
Bhog sí níos gaire don uisce, cé go raibh an fuacht ag dul i bhfeidhm uirthi.
She moved closer to the water, even though the cold was affecting her.
Mar a rinne sí a bealach, d'fhás an torann níos airde agus ní tháinig sé ach isteach ina croí.
As she made her way, the noise grew louder, and it filled her heart.
Bhí an ghné éadrom, mar gurbh iad na cloigíní amháin a threoraigh í.
The light element was there, as it was only the bells that guided her.
Stop Declan agus Siobhán, agus d'fhéach siad mar a thug Caoimhe aghaidh ar na tonnta.
Declan and Siobhán stopped and watched as Caoimhe faced the waves.
Bhí sí á threorú ag rud éigin níos mó ná í féin.
She was being guided by something greater than herself.
Sa deireadh, d’aimsigh sí rud beag lonrach ar bharr na dtonnta - buí ag snámh.
In the end, she discovered a small shining object on the crest of the waves — golden and floating.
Sin foinse an fhuaim!
That was the source of the sound!
Chuaigh sé i dtaithí uirthi go raibh an draíocht istigh inti féin i gcónaí.
It became familiar to her that the magic was always within herself.
Bhí sí ag iarraidh rud éigin níos doimhine a aimsiú i gcónaí, ach faigheann sí amach go bhfuil sé ann cheana féin.
She had always wanted to find something deeper, but she discovers that it's already there.
D'fhill Caoimhe ar an trá, a croí tionscnaithe faoin gcéad eispéireas úr.
Caoimhe returned to the beach, her heart invigorated by the new experience.
D’fhéach sí ar Siobhán agus Declan a rith ina treo.
She saw Siobhán and Declan running towards her.
“Tá sé ceart go leor a bheith caillte,” a mhachnaigh sí.
“It’s okay to be lost,” she mused.
Thóg sí aire ar an eagna nua.
She took heed of the newfound wisdom.
Thosaigh an chuma is a osclaíodh na réaltaí í.
It seemed as if the stars were opening her.
Agus ansin, leis an intinn shocair sin, roinn sí an Nollaig ar iasacht le Siobhán agus Declan, an t-áthas a fuarthas faoin ngealach an tráthnóna sin.
And then, with that calm mind, she shared Christmas with Siobhán and Declan, the joy they found under the moon that evening.