
Rediscovering Bonds: A Christmas Reunion on the Cliffs
FluentFiction - Irish
Loading audio...
Rediscovering Bonds: A Christmas Reunion on the Cliffs
Sign in for Premium Access
Sign in to access ad-free premium audio for this episode with a FluentFiction Plus subscription.
Bhí gaoth fhionnuar na Nollag ag séideadh go trom tríd na sléibhte, ag cruthú ceo scáthach thart ar Aillte an Mhothair.
The cool wind of Christmas was blowing heavily through the mountains, creating a shadowy mist around Aillte an Mhothair.
Bhí Aisling ag seasamh ar imeall na haille, a lámha fillte timpeall di féin, ag faire ar an aigéan foréigneach thíos fúithi.
Aisling stood at the edge of the cliff, her arms wrapped around herself, watching the violent ocean below her.
Nárbh áit álainn agus cumhachtach é seo chun smaoineamh agus mothúcháin a ligean amach.
What a beautiful and powerful place this was to contemplate and let feelings out.
D'fhéach sí amach óna haillte, ag cuimhniú ar na haimsirí a chuaigh thart.
She looked out from the cliffs, recalling the times gone by.
Bhí an teaghlach beag aici scattertha, mar uaigneach páipéir ar an bhfarraige mhór.
Her small family was scattered, like lonely paper on the big sea.
D'fhéadfá guth méith na n-aillte á chur in iúl di, "Caithfear an nasc a choinneáil beo."
You could hear the deep voice of the cliffs telling her, "The bond must be kept alive."
Bhí a fhios aici go raibh Cormac ann uair nó dhó i rith na míonna deiridh.
She knew Cormac had been there once or twice in the last few months.
Bhí sé ina chúlú ann, a intinn faoi scamaill a chuid féin cráifeachais.
He was retreating there, his mind under the clouds of his own devotions.
Anuraidh, ní raibh siad beirt imithe ar chomhráta maith.
Last year, they hadn't had a good conversation.
Ach anois, bhí Aisling anseo, súil aici fáil réidh leis na deora agus leandan úr a chur amach.
But now, Aisling was here, hoping to shed tears and bring forth a fresh bond.
Suas ann, i measc na carraigeacha ba ghéire, chonaic sí scáth a tháthraí, Cormac.
Up there, among the sharpest rocks, she saw his silhouette, Cormac.
Bhí sé sínte suas go speisrílíltiúil, an chóta tiubh aige bosa orthu, a shúile cinn ag súil thar na tonnta.
He was stretched out, coat buttons on, his eyes scanning over the waves.
An raibh a séansta dheartháir fós le fáil faoi na scamaill féin?
Was her estranged brother still lost under the clouds himself?
"A Cormac," a d'ardaigh sí a guth, guth bog, lán de phléadáil.
"Cormac," she raised her voice, a soft voice, full of pleading.
Thiontaigh sé, a shúile dubha ag srúdú a deartháir.
He turned, his dark eyes scrutinizing his sister.
"Is fada an lá," arsa sí go cúramach, cosúil le macalla na dtonnta briste.
"It's been a long time," she said carefully, like the echo of the breaking waves.
"Is fada," arsa Cormac, lena ghlór ag lúbadh mar an ghaoth thart ar na scamaill.
"It has been," said Cormac, his voice bending like the wind around the clouds.
"Tá an ghaoth leanúnach anseo."
"The wind is constant here."
Tháinig ciúnas idir iad, mar bheadh córas d'iompar san aer.
A silence came between them, as if a system of conduct was in the air.
D'fhéachadar ar a chéile, ceo amháin i ngach súil acu.
They looked at each other, mist in every eye.
"B'fhéidir go bhféadfaimis an gaoth sin a athrú," a dúirt Aisling, céim ag glacadh chun tosaigh, a croí lán-mionnaíonta ar a bráithreachas.
"Perhaps we can change that wind," said Aisling, taking a step forward, her heart fully committed to her brotherhood.
Stán Cormac uirthi, an intinn shoiléir aige ag taisteal ó shaoirse is éadrom go sásta.
Cormac stared at her, his clear mind journeying from freedom and relief to happiness.
"Labhraímis," ar sé go tromchúiseach, a chloigeann ag bogadh os cionn an tírdhreacha.
"Let's talk," he said seriously, his head moving over the landscape.
"Níor thuig mé riamh cé chomh domhain is a bhí an pian."
"I never realized how deep the pain was."
Bhí na focail sin simplí ach láidir, ar nós carraig go ghrásta brú.
Those words were simple yet strong, like a rock gracefully pushing.
Ba é sin an nóiméad nuair a thosaigh na scamaill ag scaipeadh, ag tabhairt le fios go raibh an saol i bhfad ní b’fhairsinge.
That was the moment when the clouds started to disperse, revealing that life was much broader.
Bhí aiféala i nguth Cormac, an t-aer idir iad, gan chonradh brú níos mó.
There was regret in Cormac's voice, the air between them, with no more pressure contract.
Labhair siad, a ndíospóireacht íonghlan, na laethanta caillte faoi, na cuimhní chreasaigh, agus ar dhóchúlacht an chómhaltas urú.
They spoke, their pure discourse, the lost days, the shattered memories, and the possibility of a new union.
Ag deireadh lae bhriomhar, d'fhéach siad ar a chéile arís, a dhéimeas nua idirleagan ina súile.
At the end of a lively day, they looked at each other again, a new understanding interwoven in their eyes.
Rug Aisling ar lámh Cormac, an inchinn ag cumadh cleite nua, an saol ag síorchailliúint teannais i gcluaisín na scamaill.
Aisling held Cormac's hand, her mind shaping a new feather, life incessantly losing tension in the window of the clouds.
"A thig linn é seo a dhéanamh," ar sí, diongbháilteach.
"We can do this," she said, determined.
Agus d’fhill Cormac a lámh, ag fás níos mó, níos geal sa bhladhm geal na Nollag.
And Cormac returned her hand, growing bigger, brighter in the gleam of the Christmas light.
Ní raibh aon scamaill nárbh fhoirfe.
No cloud was ever perfect.
Thosaigh na frai fraoch sceimhlithe ag fáil réidh le muinín tar éis a sleamhnú arís.
The heather and ferns began to settle confidently after slipping once more.
Tá áit nua anois ann don dá deoradh nárbh fhoirfe, ach a bhí síoraí i gcruthú.
There is now a new place for the two imperfect siblings, yet eternal in creation.
Tríd sin, bhí CIA mór ag leathnú ar Aisling; nár tharlaíonn gach sleamhnán sna haignéid atá caillte go deo.
Through that, a great clarity spread to Aisling; not every slip occurs in the lost realms.
Anois, níorbh aon Nollaig chodlata dá sála ar an ghaoith í.
Now, it was no sleepy Christmas as she rose on the wind.
D'imeasann na haillte ag fanacht, ach is fuinneog láidir í an ceartanas, agus chuir an dún seo tús le hathphromhadh úr do theaghlach beag.
The cliffs remain waiting, but truth is a strong window, and this embrace set in motion a renewal for a small family.