
Confessions by the Cliffs: A Journey of Truth and Friendship
FluentFiction - Irish
Loading audio...
Confessions by the Cliffs: A Journey of Truth and Friendship
Sign in for Premium Access
Sign in to access ad-free premium audio for this episode with a FluentFiction Plus subscription.
Bhí an ghrian ag dul faoi ar na haillte iontacha Chláir, ag péinteáil an spéir le dathanna óir agus gorma.
The sun was setting on the magnificent Clare cliffs, painting the sky with shades of gold and blue.
Shoraigh an ghaoth an fharraige thíos, agus bhí Eoin, Siobhán agus Róisín ag seasamh cois imeall na n-aillte, ag tabhairt faoi gheimhreadh a raibh an domhain.
The wind stirred the sea below, and Eoin, Siobhán, and Róisín stood at the edge of the cliffs, contemplating the vastness of the world.
“Tá sé fuar,” a dúirt Róisín, ag tarraingt a seaicéad níos cóngaraí di.
“It’s cold,” said Róisín, pulling her jacket closer to her.
“Ach tá rud éigin speisialta fúthu seo.
“But there’s something special about this place.
Uaireanta, bíonn fonn orm anseo fanacht go deo.”
Sometimes, I feel like staying here forever.”
“Is fíor duit,” aontaigh Siobhán, ag féachaint ar an bhfonnadóir fharraige.
“You’re right,” agreed Siobhán, gazing at the rolling sea.
“Is áit mhaith í seo don smaointeoireacht.
“This is a good place for thinking.
Tá mé ag smaoineamh ar mo chosán féin don bhliain atá amach romhainn.”
I’m reflecting on my own path for the coming year.”
Bhí ciúnas i mbéal Eoin; bhí slug faoin uisce aige.
Eoin was silent; he had a lump in his throat.
Bhí ar a chroí rún trom a bhí á thabhairt aige le dhá mhí dhéag anuas.
He carried a heavy secret in his heart that he had borne for the past twelve months.
Bhí deacracht aige leis scaoileadh saor, ach tháinig an oíche speisialta seo chuige mar dheis.
He found it difficult to let it go, but this special evening provided an opportunity.
“Caithfidh mé rud éigin a rá libh."
“I need to tell you something.”
D’fhéach Siobhán agus Róisín air le hiontas agus ní beag imní.
Siobhán and Róisín looked at him with a mix of surprise and concern.
Bhí orthu glacadh leis an bhfírinne seo a bhí Eoin ag iarraidh a scaoileadh anuas.
They had to accept the truth that Eoin wanted to reveal.
Bhraith Eoin a gcairéadacht, agus bhí sé ag iarraidh muinín a chaidrimh a choinneáil slán.
He felt their kindness and was eager to maintain the trust in their relationship.
“Rinne mé botún mór anuraidh,” a thug Eoin ag deireadh thiar.
“I made a big mistake last year,” Eoin finally confessed.
Thóg sé anál ó domhain.
He took a deep breath.
“Bhí céim ag teastáil uaim a thógáil sa chomhlacht gan a bheith macánta faoi mo thaithí.
“I tried to take a step in the company without being honest about my experience.
Thóg mé an deis, ach bhí sé mícheart.”
I seized the opportunity, but it was wrong.”
Chritigh an fharraige thíos, mar a bheadh sí comhbhách dá stró.
The sea below murmured compassionately as if sympathizing with his struggle.
Lean Eoin ar aghaidh, "Níl mé cinnte an bhfuil an bronntanas fós lena athrú, ach is mian liom mo chroí a osclóid."
Eoin continued, "I'm not sure if the chance is still there to change it, but I wish to open my heart."
D'fhéach Siobhán air le dílseacht shíorúil.
Siobhán looked at him with unwavering loyalty.
“Táimid bródúil asat as a bheith fírinneach, Eoin.
“We’re proud of you for being truthful, Eoin.
Níl a fhios agat cé chomh tábhachtach is atá sé do dhuine a bheith dílis.”
You have no idea how important it is for someone to be honest.”
Chuir Róisín lámh ar ghualainn Eoin.
Róisín placed a hand on Eoin’s shoulder.
“Tá tú ag iarraidh an rud ceart a dhéanamh.
“You’re trying to do the right thing.
Tá tús nua ag gach duine agus táimid anseo le cabhrú leat.”
Everyone deserves a new beginning, and we’re here to help you.”
Bhí soulra agus faoiseamh i gcroí Eoin anois.
Eoin felt both relief and comfort in his heart now.
D’athraigh an gaoth ón earraigh le teas na nascanna.
The wind had changed from spring with the warmth of connections.
“Buíochas libh,” a dúirt sé, “táim sásta labhairt leat faoi.
“Thank you,” he said, “I’m glad I talked to you about it.
Is fiú gach nóiméad den chaint seo.”
Every moment of this conversation is worth it.”
I ndlúthcharaíocht agus dílseacht, lean na trí cairde ar aghaidh, ag féachaint amach ar an bhfarrago.
In close friendship and loyalty, the three friends continued, looking out at the sea.
Bhí Eoin anois ar ghuí i bhfad níos láidre, níos sásta agus níos fíorasach.
Eoin was now filled with a stronger, happier, and more authentic hope.
Agus é ag gluaiseacht isteach sa bhliain nua, bhí a fhios aige go raibh grá fíor agus cairde soladach sa saol seo.
As he moved into the new year, he knew that true love and solid friendship existed in this world.