
Finding Strength in Friendship and Festivities
FluentFiction - Irish
Loading audio...
Finding Strength in Friendship and Festivities
Sign in for Premium Access
Sign in to access ad-free premium audio for this episode with a FluentFiction Plus subscription.
Bhí maidin fhionn, earrach, ag teacht ar an ngaelscoil i mbruachbhaile Bhaile Átha Cliath.
It was a bright spring morning at the gaelscoil in a suburb of Dublin.
Bhí bratacha beaga glasa ag gobadh amach as gach cúinne agus clover á órnó idir na doirse.
Small green flags were sticking out from every corner, and clovers were decorating between the doors.
Bhí Aisling ag siúl isteach sa scoil leis an ngnáthruaille buaille timpeall uirthi.
Aisling was walking into the school with the usual uproar around her.
Níl a cloigeann ag an áit seo, ach más dual di, bhí an scoil thar a bheith rómhór lena smaointe.
Her head wasn't in this place, but as was typical for her, the school was far too big for her thoughts.
"Dia duit, Aisling!" a dúirt Eoin agus é ag crochadh a dialann ó shriathar a mhála scoile.
"Hello, Aisling!" said Eoin, hanging his diary from the strap of his school bag.
Bhí sé ar a bhealach í a thapú le haghaidh turas.
He was on his way to catch her for a trip.
"An bhfuil tú réidh do chleachtadh dráma? Is í St. Patrick's Day an tseachtain seo chugainn!"
"Are you ready for the drama rehearsal? St. Patrick's Day is next week!"
"Gabh mo leithscéal, Eoin," arsa sí i nguth beag, "ach tá ceannlán agam ar maidin.
"Excuse me, Eoin," she said in a small voice, "but I have a headache this morning.
Ach, táim ag iarraidh mo dhícheall."
However, I'm trying my best."
Bhí meangadh milis ar a haghaidh nuair a dúirt sí sin, cé go raibh a súile lán imní.
She had a sweet smile on her face when she said that, although her eyes were full of worry.
Tá Eoin ag smaoineamh ar bealach le tacú léi.
Eoin was thinking of a way to support her.
"Cad faoi thiomána le chéile? Is féidir linn línte an dráma a chleachtadh? Beidh seans agat scíth a ligint."
"What about driving together? We can practice the drama lines? You'll have a chance to relax."
"B'fhéidir go mbeadh sin go deas," arsa Aisling, ag fulaingt ina intinn féin.
"Maybe that would be nice," said Aisling, wrestling in her own mind.
Shúil siad le chéile agus d'fhág Eoin í ar thaobh lochta an charr.
They walked together, and Eoin left her at the side of the car lot.
Bhí an carrlán ag briseadh na gclochán, leis na bláthanna ag fás fán an bhruach.
The car park was breaking through the cobblestones, with flowers growing along the edge.
Ar an traenáil dráma sa halla mór, bhí fuadar agus fuinneamh ar lucht an dráma.
At the drama practice in the large hall, there was excitement and energy among the drama group.
Bhí na daltaí ag gáire agus ag damhsa idir na clistithí.
The students were laughing and dancing between the props.
Ach bhí Aisling ciúin, ag coinneáil súil ghéar ar gach rudaí.
But Aisling was quiet, keeping a sharp eye on everything.
Ach lá amháin, ag deireadh an tseisiún traenála, bhris rud éigin istigh inti.
But one day, at the end of the training session, something broke inside her.
Bhí rud éigin beagle ina croí agus ghlanann léi amach é, in ainneoin nár mhian léi an nóiméad sin.
Something was stirring in her heart and she let it out, even though she didn’t want that moment.
"Eoin! An féidir leat stad a chur de bheith chomh flippant?!"
"Eoin! Can you stop being so flippant?!"
Stán sé uirthi, gan focal as a bhéal ar feadh nóiméid.
He stared at her, without a word from his mouth for a moment.
Ansin, d'fhás a léargas níos tuisceanaí, agus d'fhillean sé ar a greannú le slí bhog.
Then, his expression grew more understanding, and he returned to his humor in a soft way.
"Tá a fhios agam go bhfuil sé deacair anois. Táim anseo duit."
"I know it's hard now. I'm here for you."
Ghlan an trua sa spás í, sop ar maidin.
The sympathy in the space soothed her, like a comforting morning breeze.
D'fhéach Aisling ajust amach ar an mbóthar fada, ag cur iarracht ar a cuid focal a chur le chéile.
Aisling looked out at the long road, trying to gather her words.
"Tá mé ag gabháil mo leithscéal, Eoin. Tá sé uafásach ag an mbaile. Níor cheart dom a bheith scaoilte léi ort."
"I'm sorry, Eoin. It's terrible at home. I shouldn't have taken it out on you."
Chuir Eoin a lámh ar a ngualainn.
Eoin put his hand on her shoulder.
"Níl fadhb ar bith, Aisling. Tóg rudaí ceann amháin ag an am."
"There's no problem, Aisling. Take things one step at a time."
Ag glacadh leis an gcabhair a thug sé, d'oscail sí suas.
Accepting the help he offered, she opened up.
Shiúil siad abhaile le chéile, ní bhíodh an fána an oiread sin de réir sin, scéalta ag malartú agus i bhfad níos fearr ná a thosaithe.
They walked home together, the slope not seeming as steep, exchanging stories and feeling much better than at the start.
B'é sin mar a bhí rudaí anois; d'fhoghlaim sí nach raibh sí ina haonar.
That’s how things were now; she learned she wasn’t alone.
Ar an oíche mór, bhí stáitse sa phobal d'fhásanna ag an scoil lán le ceol agus gáire.
On the big night, the stage at the school’s garden was filled with music and laughter.
Bhí glór an dráma ardmholta, agus chonaic sí a hathair agus máthair faoi scáthanna an halla, a leithéidí le chéile den chéad uair le fada.
The voice of the drama was highly praised, and she saw her father and mother in the shadows of the hall, together for the first time in a long while.
Thosaigh sí ag léargas leis na mothúcháin, ach ní raibh sí eaglach ar a thuilleadh.
She began to smile with emotion, but she wasn't afraid anymore.
D'éirigh leis An St. Patrick's Day an-ghreannmhar agus téagartha.
The St. Patrick's Day event was very lively and robust.
Bhí an traidisiún céiliúrtha sin, áit a fuair sí neart, cé go raibh an tsaoirse ón easpoideach ansin go dtí an deireadh.
It was that celebratory tradition where she found strength, though the freedom from anxiety lasted until the end.
Bhí an meitheal agus na cairde ar thaobh Eoin ag an aoibhneas ar an tolg a déarfadh go mbeidh fios ceart acu.
The teamwork and Eoin's friends were joyous on the couch, knowing they were truly understood.
Bhí an ceacht a fhoghlaim go raibh níos mó sa domhan taobh amuigh de chonstaic agus, fiú amháin i measc an bhuartha, bíonn cairde iontais ann i gcónaí mar lámh sínithe.
The lesson learned was that there is more to the world outside of obstacles and, even amidst the worries, wonderful friends are always a reaching hand.
Agus déanann an saol ró-shimplí sin léi.
And this makes life beautifully simple for her.