
Secrets Unveiled at the Cliffs of Aillte an Mhothair
FluentFiction - Irish
Loading audio...
Secrets Unveiled at the Cliffs of Aillte an Mhothair
Sign in for Premium Access
Sign in to access ad-free premium audio for this episode with a FluentFiction Plus subscription.
Bhí an ghaoth ag séideadh go láidir ag Aillte an Mhothair.
The wind was blowing strongly at Aillte an Mhothair.
Bhí Saoirse ag seasamh ag imeall na haille, an fharraige mhór thíos ag béiceadh le cumhacht.
Saoirse was standing at the edge of the cliff, the vast sea below roaring with power.
Ba é seo an áit céanna a bhí sí deich mbliana ó shin, leis an gcuimhne a ghoilleadh uirthi fós.
This was the same place she had been ten years ago, with a memory that still troubled her.
D'fhill Saoirse ar Éirinn tar éis blianta fada thar lear.
Saoirse had returned to Éirinn after many years abroad.
Bhí rún trom ar a croí, ceann atá ann anois go bhfuil sí ábalta díriú isteach air.
She carried a heavy secret on her heart, one that she could now focus on.
Ach níor tháinig sí ina haonar inniu.
But she didn't come alone today.
Péinteáladh an spéir leis an ngrian an tsamhraidh ag taitneamh anuas, ag cuimhneamh ar na laethanta geala a chaith siad, í féin, Niall agus Caoimhe.
The sky was painted with the summer sun shining down, reminding her of the bright days they spent, herself, Niall, and Caoimhe.
Bhí an triúr acu doscartha uair amháin.
The three of them had once been inseparable.
Ach anois, tá rudaí casta.
But now, things were complicated.
“Cén fáth?
"Why?"
” a d’fhiafraigh Niall go tobann agus iad ag breathnú amach ar an uisce.
Niall asked suddenly as they gazed out at the water.
"Cén fáth gur imigh tú gan focail?
"Why did you leave without a word?"
"Bhí Caoimhe idir an bheirt acu, ag iarraidh na scars a leigheas ar a mbealach caolchúiseach féin.
Caoimhe was between them, trying to heal the scars in her own subtle way.
Bhí sí ann in am an bhróin agus an gáire, agus anois sa dramaíocht seo.
She had been there in times of sorrow and laughter, and now in this drama.
Thóg Saoirse a croí.
Saoirse gathered her courage.
Ba í seo an nóiméad a raibh sí ag ullmhú dó.
This was the moment she had been preparing for.
"Bhí orm imeacht, Niall," a dúirt sí go cúramach, ag cuimhniú ar an lá deireanach ina hÉirinn.
"I had to leave, Niall," she said carefully, recalling the last day in Éirinn.
"Bhí gach rud ró-dheacair anseo domsa.
"Everything was too difficult here for me."
"Níos sia siar, bhí a fhios ag Saoirse go raibh leannán ag Niall, ach bhí eagla uirthi roimh an íoróin gur tuiscint í, ní briseadh croí, a bhí le tabhairt dá hinniúlacht léi.
Further back, Saoirse knew that Niall had a lover, but she feared the irony that understanding would come, not heartbreak, to her competence with him.
Bhí sí ag iarraidh í a thabhairt abhaile sa fírinne.
She wanted to bring it home in truth.
“Bhí rudaí idir linn a bhí rómhór leis an domhain,” arsa Niall, a ghuth ar tí briseadh.
"There were things between us that were too great for the world," said Niall, his voice on the verge of breaking.
"D'inis Caoimhe dom ach níor chabhraigh sé sin.
"Caoimhe told me, but it didn’t help."
"“Bhí suim agam ionat, Niall, ach bhí eagla orm,” a mhínigh Saoirse, ag streachailt leis na cuimhní a theip uirthi a sheachaint.
"I was interested in you, Niall, but I was afraid," Saoirse explained, struggling with memories she failed to avoid.
"Ní raibh mé réidh leis an méid sin.
"I wasn't ready for that much."
"Tháinig an ciúnas orthu.
Silence fell upon them.
Níor ith an ghaoth a bhfocail, ach thug sí leo pian coiteanta, comhchabhair nach raibh ag teacht fós.
The wind didn't devour their words, but it carried with it their shared pain, a mutual aid that had not yet come.
Shíneadh Saoirse láimh amach, láigh Niall í.
Saoirse reached out a hand, and Niall grasped it.
Bhí Caoimhe i bhfad uathu anois, ag tabhairt spáis dóibh.
Caoimhe was far from them now, giving them space.
“Is féidir linn teacht tríd seo,” a dúirt Saoirse go díreach.
"We can get through this," Saoirse said straightforwardly.
"Beimid ionraice roinnt agus go réidh.
"We just need to be honest and gentle."
"Ag an deireadh, ag imeall na haille, díríodh siar orthu féin.
In the end, at the edge of the cliff, they turned back to themselves.
Chuir siad na daltaí sa spéir, ag glacadh le comhaontú fraocháin.
They put the students in the sky, accepting a truce of sorts.
An bhfuil siad fós cairde?
Are they still friends?
B’fhéidir.
Maybe.
A d’fhéadfadh a bheith níos mó?
Could it be more?
Sin rogha atá le déanamh.
That's a choice to be made.
Leagadh an rud fíor, an bogha báistí, ar chul na spéire, ag comhartha láidir d’athrú ó bhriste go scéal nua a bhogann i dtreo, ar oscailt don saol nua.
A real thing was laid, the rainbow, on the backdrop of the sky, signaling a strong change from broken to a new story moving forward, open to a new life.
Thuig Saoirse go raibh iomlán an fhírinne níos lú scanrúil ná mar a cheap sí roimhe seo.
Saoirse understood that the whole truth was less frightening than she had previously thought.
Agus d'aithin Niall gur thóg sé misneach claochlú a ghlacadh, mar a thógann sé misneach ag seasamh ag aill, ag féachaint síos, ach nár léim sé.
And Niall recognized that it took courage to embrace transformation, just like it takes courage to stand at a cliff, looking down, but not to jump.
Sea, dhá cinn le chéile.
Yes, two together.