
Election Day Surprise: A Mysterious Newcomer in Ireland
FluentFiction - Irish
Loading audio...
Election Day Surprise: A Mysterious Newcomer in Ireland
Sign in for Premium Access
Sign in to access ad-free premium audio for this episode with a FluentFiction Plus subscription.
Bhí ata a tugadh leis an ngaoth ar an lá áirithe sin, líonadh an spéir le hór-dathanna an Fhómhair i sráidbhaile beag tuaithe in Éirinn.
There was an air carried by the wind on that particular day, filling the sky with the golden hues of autumn in a small rural village in Ireland.
Bhí Aoife ina seasamh ag doras na halla pobail, ag faire amach thar na gortanna bána.
Aoife was standing at the door of the community hall, looking out over the white fields.
Bhí an lá mór tagtha, lá an toghcháin.
The big day had come, election day.
Bhí a leithéid dáiríre ag croílár Aoife, agus í socraithe go láidir gur chóir gach rud dul ar aghaidh gan cheo.
Such seriousness was at the heart of Aoife, and she was strongly determined that everything should go smoothly without a hitch.
Sa halla pobail, bhí na hurláir adhmaid ag sileadh go séimh faoi chois na vótóirí óga agus aosta.
In the community hall, the wooden floors creaked gently under the feet of young and old voters.
Bhí sí i gceannas ar bhileoga a chomhaireamh agus ar fhreastal ar an bpobal, ach bhí rud éigin ann a chuir imní ar Aoife.
She was in charge of counting the ballots and assisting the public, but there was something that worried Aoife.
Nuair a chonaic sí an fear ard, feat ar a aghaidh, ag dul i dtreo an halla le go bhfógraíodh cónaitheoirí 'Buachaill Nua', bhí rud in ionad na chéile.
When she saw the tall man, a firm expression on his face, heading towards the hall with residents exclaiming 'New Boy', there was something amiss.
Ronan ab ainm dó.
His name was Ronan.
Deirtear gur éirigh sé as an gcúlra go tapaidh, mar scáil a bhí ag siúl ar na bóithre taibhse stíthe.
It is said that he rose from obscurity swiftly, like a shadow walking on the silent roads.
Bhí rud éigin i bhfeisteas agus i gciúniúlacht Ronan a léirigh rud éigin i bhfad níos mó ná mar a ligfeadh sé air.
There was something in Ronan's attire and quietness that suggested something far greater than he let on.
Ach níor ligeadh Aoife éasca an t-amhras a chuir as a gnó.
But Aoife was not easily swayed from her suspicions.
Bhí Aoife ag faire go cruinn Ronan, ach de réir na huaire dála an scéil nuair a chuireadh ceist orthu, bhóthar aisteach iarbhír daingean air.
Aoife closely watched Ronan, but when questioned by sheer coincidence, he was unexpectedly evasive.
D'amharc na vótóirí ar a chéile, ag caint idir a chéile.
The voters looked at each other, conversing amongst themselves.
Agus sílim, cheap Aoife, go bhfuil sé in am déileáil leis an oiread sin ann.
And I think, thought Aoife, it's time to deal with whatever's going on.
Bhí sí réidh chun neart a bhailiú le haghaidh an slí.
She was ready to gather strength for the task ahead.
I ngar go deireadh an tráthnóna, díreach nuair a bhí súil is oifigiúil le bum lena snaideadh, d'éirigh Aoife amach as a suíochán.
Near the end of the afternoon, just when the crowd's attention was officially focused, Aoife stood up from her seat.
"Ronan," ghlaoigh sí go dáiríre, "tá an cheist agam.
"Ronan," she called earnestly, "I have a question for you."
"Baineadh an boladh ceistín, ocrach ardaigh, ach sheas Ronan socair, ag féachaint isteach ar a súile.
The scent of curiosity was palpable, but Ronan stood steady, looking directly into her eyes.
"Is mian leat fios a fháil, nach é?
"You want to know, don't you?"
" ar sé.
he said.
"Sea," d'fhreagair Aoife, croí a cairpín suas.
"Yes," Aoife replied, her heart resolute.
"Cén chúis a thug tú anseo?
"What brings you here?"
"Stán gach duine orthu le suim mhór.
Everyone stared with great interest.
Bhí an t-aer teannta le haire.
The air was thick with attention.
Stop Ronan le dofheicthe, sular aithin sé spéaclaí fogrúin agus éileoidh go hárd.
Ronan paused invisibly, before raising his distinctive spectacles and speaking loudly.
"Is mise Ronan, agus téicnim thé lán," ar sé.
"I am Ronan, and I've reached my full capacity," he said.
"Tá mé ag lorg catha do mo mhuintir.
"I am seeking a place for my people.
Seo sráidbhaile, níl áit níos fearr, áit a shé na gile.
This village, there's no better place, a place of great potential."
"Go tobann, éirigh nod an-suaite ar an scolaidhe rompu.
Suddenly, a very clear nod came from the elder before them.
Is léir anois go raibh sé ann chun tír a aimsiú, mar aire, mar nearta.
It became evident that he was there to find a homeland, as a guide, as strength.
Ní raibh sé amhail is go raibh éalú eile ag teastáil.
It wasn't as if another escape was desired.
Thosaigh Aoife ag meangadh, mar a éirigh le síol sochair.
Aoife began to smile, as courage sprouted like a well-planted seed.
Uaillmhisneach féin a bhí leis, is iad a rún féin do Roínan a bhog an t-imnísa ar siúl.
Self-assuredness accompanied her, as if some inner instinct of Ronan moved worries aside.
Phós seirbhís síothach, bhí lá ar nós ar maith leis féin go bhfóig sibh ar sliocht féin sa láthair sin fós.
It was a serene service, a day like this to ensure they still had their legacy in that place.
I bhfad níos ciallmhaire dí, bhí Aoife níos cinnte faoina cumas féin anois.
Much wiser now, Aoife was more confident in her own abilities.
Ba cheart di a h-instincts a chleachtadh.
She should trust her instincts.
Bhí sí in ann dul chun cinn ar bás a bhfaẫl suaimhneas na sráide, agus eiséirí sin, le tuilleadh eolais a cheadú agus cur amach a dhéanamh ina saol féin.
She was able to progress down the streets with newfound peace, granting her more knowledge and understanding in her life.
Agus tháinig an lá i ndeireanas, an sráid ag popadh le h-atmaisféar lonnachtach.
And as the day came to a close, the street buzzed with a lively atmosphere.
Bhí rontract feadh gach síobhán agus irisí ag fógairt a gaisce nach gluaiseatar ar na spéartha.
Contracting across every newsstand and magazine was declaring their accomplishments that never swayed from the skies.
Aoife, anois, go mórán níos solúbtha agus oilte.
Aoife, now, was much more flexible and adept.
Bhí sí ar a phost ann fós, le lámh lag.
She remained in her position, a gentle hand.
'Athrú a thuigeann, ní dhéanaidh bailithe!
"Growth that comprehends does not accumulate!"
' deartha hinion.
she declared earnestly.
Ronan, lán seantuiscint, ceannaitheach réalta agus i lár, a éalaigh go gasta ar ais chuig a n-áit mhór, cé nach raibh sé ag cloí le h-aghaidh an t-slí léithi go deo arís.
Ronan, full of ancient wisdom, a stellar businessman, swiftly returned to their vast territory, though never taking that path in her direction again.