De klok tikte onverbiddelijk in het postkantoor waar Bram en Sanne stonden.

The clock ticked inexorably in the post office where Bram and Sanne stood.

Het was een koude winterdag, en buiten bedekte een dunne sneeuwlaag de stoepen.

It was a cold winter day, and outside, a thin layer of snow covered the sidewalks.

Binnen was het druk; mensen haastten zich om hun laatste feestelijke inkopen te doen.

Inside, it was busy; people hurried to do their last festive shopping.

Tussen de geur van dennennaalden en de vrolijke restjes van kerstversiering, stond Bram met een bezorgde blik.

Amidst the scent of pine needles and the cheerful remnants of Christmas decorations, Bram stood with a worried look.

"Bram, hoe kan je nou vergeten zijn om Nieuwjaarskaarten te kopen?"

"Bram, how could you forget to buy New Year's cards?"

vroeg Sanne terwijl ze met haar hand tegen zijn arm tikte.

asked Sanne, tapping her hand against his arm.

Ze was altijd de georganiseerde van de twee, en hoewel ze wist dat Bram wel vaker belangrijke dingen vergat, probeerde ze hem te helpen.

She was always the organized one of the two, and although she knew Bram often forgot important things, she tried to help him.

Bram haalde zijn schouders op.

Bram shrugged.

"Ik weet het niet, Sanne.

"I don't know, Sanne.

Alles ging zo snel dit jaar."

Everything went so fast this year."

Sanne zuchtte en trok hem mee naar het rek met kaarten.

Sanne sighed and pulled him over to the card rack.

"Kijk, we hebben niet veel tijd.

"Look, we don't have much time.

Over een kwartiertje sluiten ze de kassa."

The register closes in fifteen minutes."

Het rek was bijna leeg.

The rack was almost empty.

De meeste kaarten waren al uitverkocht, en de opties die overbleven waren niet bepaald Bram's stijl.

Most of the cards were already sold out, and the remaining options weren't exactly Bram's style.

Hij hield van kaarten met een persoonlijke touch, maar nu leek dat onmogelijk.

He liked cards with a personal touch, but now that seemed impossible.

Terwijl hij door de kaarten bladerde, voelde hij de druk van de klok.

As he flipped through the cards, he felt the pressure of the clock.

"Wat dacht je van deze?"

"What about this one?"

vroeg Sanne, wijzend op een kaart met een simpele tekst: "Gelukkig Nieuwjaar!"

Sanne asked, pointing to a card with a simple text: "Happy New Year!"

Bram trok een gezicht.

Bram made a face.

"Ze zijn wel heel simpel," klaagde hij.

"They're so simple," he complained.

"Maar het is nu of nooit," zei Sanne vastberaden.

"But it's now or never," Sanne said determinedly.

"Kies gewoon iets!

"Just choose something!

Soms is het beter om niet perfect te zijn."

Sometimes it's better not to be perfect."

Bram knikte uiteindelijk en pakte een stapel van de overgebleven kaarten.

Bram eventually nodded and grabbed a stack of the remaining cards.

"Oké, je hebt gelijk.

"Okay, you're right.

Laten we gewoon gaan."

Let's just go."

Met nog maar een paar minuten over tot sluitingstijd, haastten ze zich naar de kassa.

With only a few minutes left until closing time, they rushed to the register.

De kassier begon al op te ruimen, maar glimlachte vriendelijk toen Bram de kaarten neerlegde.

The cashier was already tidying up but smiled kindly when Bram placed the cards down.

Hij rekende snel af, opgelucht dat hij het op tijd had gered.

He quickly paid, relieved that he had made it in time.

Toen ze naar buiten stapten en de koude wind hen begroette, voelde Bram zich opgelucht.

As they stepped outside and the cold wind greeted them, Bram felt relieved.

"Bedankt, Sanne.

"Thanks, Sanne.

Dankzij jou heb ik tenminste kaarten," zei hij, zijn adem zichtbaar in de frisse lucht.

Thanks to you, I at least have cards," he said, his breath visible in the fresh air.

Sanne glimlachte.

Sanne smiled.

"Volgend jaar koop je ze gewoon een week eerder, oké?"

"Next year, just buy them a week earlier, okay?"

Bram lachte en knikte.

Bram laughed and nodded.

"Dat beloof ik."

"I promise."

Bij thuiskomst ging Bram meteen aan de slag om persoonlijke boodschappen op de kaarten te schrijven.

Once home, Bram immediately got to work on writing personal messages in the cards.

Het was niet perfect, maar het was genoeg.

It wasn't perfect, but it was enough.

Dit jaar had hij geleerd dat soms snel handelen belangrijker is dan eindeloos twijfelen.

This year, he had learned that sometimes acting quickly is more important than endless pondering.

En zo begon het nieuwe jaar voor Bram, met de wetenschap dat niet alles perfect hoeft te zijn om toch goed te zijn.

And so the new year began for Bram, with the knowledge that not everything has to be perfect to be good.