De klok in de hoek van de bibliotheek tikte zachtjes, een ritme dat synchroniseerde met het tikken van de sneeuwvlokken tegen de ramen.

The clock in the corner of the bibliotheek ticked softly, a rhythm that synchronized with the patter of snowflakes against the windows.

Bas, Iris en Thijs zaten aan een tafel bedekt met boeken en notities.

Bas, Iris, and Thijs sat at a table covered with books and notes.

De bibliotheek was stil, op het zachte gefluister van andere studiegroepen na.

The bibliotheek was quiet, except for the soft whispers of other study groups.

Buitenkant was het winterlandschap bedekt met een deken van sneeuw, die een helder, koel licht naar binnen wierp.

Outside, the winter landscape was covered with a blanket of snow, casting a bright, cool light inside.

Bas voelde een knoop in zijn maag.

Bas felt a knot in his stomach.

De komende examens maakten hem zenuwachtig en hij wist dat hij iets moest doen.

The upcoming exams made him nervous, and he knew he had to do something.

Zijn ouders hadden hoge verwachtingen en hij wilde ze niet teleurstellen.

His parents had high expectations, and he didn't want to disappoint them.

Hij droomde ervan om zelfverzekerd te zijn, net als zijn vrienden, maar zijn angst stond hem in de weg.

He dreamed of being confident, just like his friends, but his anxiety was holding him back.

"Bas, gaat het?"

"Bas, are you okay?"

vroeg Iris, terwijl ze een blaadje haar kant op schoof.

asked Iris, sliding a paper toward him.

Thijs keek op van zijn notities, zijn blik bezorgd.

Thijs looked up from his notes, his gaze concerned.

Bas twijfelde.

Bas hesitated.

Zou hij hen vertellen over zijn angst?

Should he tell them about his anxiety?

Hij keek naar hun vriendelijke gezichten en nam een diep adem.

He looked at their friendly faces and took a deep breath.

"Ik maak me zorgen over de examens," gaf Bas eindelijk toe.

"I'm worried about the exams," Bas finally admitted.

"Ik ben bang dat ik het niet ga halen."

"I'm afraid I won't pass."

Iris glimlachte bemoedigend.

Iris smiled encouragingly.

"Iedereen heeft die angst, Bas," zei ze zacht.

"Everyone has that fear, Bas," she said softly.

"We willen je helpen."

"We want to help you."

Thijs knikte.

Thijs nodded.

"Ja, we zijn een team.

"Yes, we're a team.

We kunnen je laten zien hoe wij studeren.

We can show you how we study.

Misschien helpt dat."

Maybe that will help."

Met hun steun begonnen ze eenvoudige tactieken en studieoefeningen te bespreken.

With their support, they began discussing simple tactics and study exercises.

Iris stelde voor om onderwerpen op te splitsen en kleine pauzes te nemen.

Iris suggested breaking down topics and taking small breaks.

Thijs gaf tips over het maken van samenvattingen.

Thijs gave tips on making summaries.

Langzaam voelde Bas de knoop in zijn maag een beetje losser worden.

Slowly, Bas felt the knot in his stomach loosen a bit.

Uren gingen voorbij en de sneeuw buiten bleef zachtjes vallen.

Hours passed, and the snow outside continued to fall gently.

Bas voelde zich niet meer zo alleen.

Bas didn't feel so alone anymore.

Zijn vrienden waren er voor hem en dat gaf hem kracht.

His friends were there for him, and that gave him strength.

Zelfs als niet alle angst verdwenen was, voelde hij zich toch beter.

Even if not all the anxiety was gone, he felt better.

De studie sessie eindigde en ze ruimden gezamenlijk de tafel op.

The study session ended, and they cleared the table together.

Bas glimlachte naar Iris en Thijs, dankbaar voor hun hulp en begrip.

Bas smiled at Iris and Thijs, grateful for their help and understanding.

Hij realiseerde zich dat hij niet alles zelf hoefde te doen.

He realized he didn't have to do everything on his own.

Vrienden waren er om elkaar te steunen.

Friends were there to support each other.

"Bedankt, echt," zei Bas, terwijl ze hun spullen pakten.

"Thanks, really," Bas said as they packed their things.

"Ik voel me veel beter nu."

"I feel much better now."

"Geen probleem, Bas," zei Thijs terwijl hij zijn rugzak op zijn schouder slingerde.

"No problem, Bas," said Thijs as he swung his backpack over his shoulder.

"We doen het samen."

"We do it together."

Ze liepen de bibliotheek uit, de koude winterlucht in, maar in Bas' hart voelde het veel warmer.

They walked out of the bibliotheek into the cold winter air, but in Bas' heart, it felt much warmer.

Hij had geleerd dat het delen van zijn angst met vrienden niet alleen zijn last verlichtte, maar ook hun vriendschap versterkte.

He had learned that sharing his anxiety with friends not only lightened his burden but also strengthened their friendship.

En met die wetenschap waren de aankomende examens minder angstaanjagend.

And with that knowledge, the upcoming exams seemed less daunting.