Bram stond op Schiphol, drukker dan ooit in de winter.

Bram stood at Schiphol, busier than ever in the winter.

De geur van koffie zweefde in de lucht, vermengd met de frisse winterwind die door de automatische deuren naar binnen blies.

The aroma of coffee floated in the air, mingling with the fresh winter wind that blew in through the automatic doors.

Bram hield van koffie.

Bram loved coffee.

Hij had gehoord over de nieuwe koffiezaak met de beroemde 'Vlaamse Truffel Cappuccino'.

He had heard about the new coffee shop with the famous 'Vlaamse Truffel Cappuccino'.

Zijn vrienden, Janneke en Pieter, stonden bij de bagageband.

His friends, Janneke and Pieter, were standing by the baggage carousel.

“Bram, vergeet niet goed te kijken waar je heen gaat!” riep Janneke terwijl ze haar koffer vastpakte.

“Bram, don’t forget to watch where you’re going!” called out Janneke as she grabbed her suitcase.

Bram knikte en glimlachte.

Bram nodded and smiled.

Maar zijn gedachten dwaalden al af, op zoek naar koffie.

But his thoughts were already wandering, in search of coffee.

Hij zag een rij mensen en voelde zijn hart sneller kloppen.

He saw a queue of people and felt his heart beat faster.

'Dat moet het zijn,' dacht hij enthousiast.

'That must be it,' he thought excitedly.

Zonder twee keer na te denken, voegde hij zich bij de rij.

Without thinking twice, he joined the line.

Hij zei gedag tegen de persoon voor hem, maar die keek verwonderd.

He said hello to the person in front of him, but they looked puzzled.

“Rij jij ook?” vroeg de man, starend naar Bram.

“Are you also racing?” asked the man, staring at Bram.

Bram knikte halvelings, niet goed horend door de herrie om hem heen, zijn gedachten vol warme cappuccino’s.

Bram nodded halfheartedly, not hearing well because of the noise around him, his thoughts full of warm cappuccinos.

Echter, in plaats van naar koffie, stond hij ineens bij een inschrijfformulier.

However, instead of heading for coffee, he suddenly found himself at a registration form.

Voor hij het doorhad, had hij zijn naam gezet naast "deelnemer."

Before he realized it, he had signed his name next to "participant."

Janneke en Pieter stonden ondertussen bij de deuren, zoekend naar Bram.

Janneke and Pieter were meanwhile at the doors, looking for Bram.

Pieter wees naar de groep mensen in de rij.

Pieter pointed at the group of people in line.

“Daar is hij, maar wat doet hij daar?” Ze haastten zich naar de menigte, net toen Bram door een organisator naar een grote hal werd geleid.

“There he is, but what is he doing there?” They hurried to the crowd, just as Bram was led by an organizer to a large hall.

De ruimte was vol met koerende duiven.

The space was full of cooing pigeons.

“Bram, wat doe je?” vroeg Janneke, onderdrukt lachend.

“Bram, what are you doing?” asked Janneke, suppressing laughter.

Bram keek verward rond.

Bram looked around, confused.

“Ik dacht dat ik in de rij stond voor koffie,” zei hij.

“I thought I was in line for coffee,” he said.

“Weet je wel waar je nu bent?” vroeg Pieter.

“Do you even know where you are now?” asked Pieter.

Bram keek op naar de banner boven zijn hoofd: “Schiphol Duivenrace Kampioen 2023.” “Ach, wat kan het kwaad,” zuchtte hij en besloot mee te doen, hopend op een wonder dat hem alsnog koffie zou brengen.

Bram looked up at the banner above his head: “Schiphol Duivenrace Kampioen 2023.” “Oh, what harm can it do,” he sighed and decided to participate, hoping for a miracle that would still bring him coffee.

De race begon.

The race began.

Bram had geen idee wat hij moest doen, maar de duif in zijn handen leek dat wel.

Bram had no idea what he was supposed to do, but the pigeon in his hands seemed to know.

Met een flapperend lawaai schoot de vogel weg.

With a fluttering noise, the bird shot away.

Tot ieders verbazing, won Bram de race.

To everyone’s surprise, Bram won the race.

De menigte applaudisseerde luid.

The crowd applauded loudly.

Het bleek dat de beloning, naast een trofee, ook een voucher voor gratis koffie was, gesponsord door de nieuwe koffiezaak als promotie.

It turned out the reward, besides a trophy, was also a voucher for free coffee, sponsored by the new coffee shop as a promotion.

Bram stond met de 'Duivenrace Kampioen' trofee in zijn handen, lachend om het avontuur.

Bram stood with the 'Duivenrace Kampioen' trophy in his hands, laughing at the adventure.

Hij draaide zich om naar Janneke en Pieter.

He turned to Janneke and Pieter.

“Dit was niet wat ik verwachtte, maar het was zeker de moeite waard.” Ze lachten allemaal, en Bram leerde die dag dat, hoewel het belangrijk was om beter op te letten, onverwachte avonturen ook zo hun charme hadden.

“This wasn’t what I expected, but it was definitely worth it.” They all laughed, and Bram learned that day that, although it was important to pay better attention, unexpected adventures had their charm too.

En ja, hij kreeg eindelijk die heerlijke cappuccino.

And yes, he finally got that delicious cappuccino.