In het hart van Amsterdam, op een koude winteravond, verzamelde zich een groep vrienden in een gezellig café genaamd "De Knusse Hoek."

In the heart of Amsterdam, on a cold winter evening, a group of friends gathered in a cozy café named "De Knusse Hoek."

Het café was druk en warm, perfect schuiloord tegen de kille wind buiten.

The café was busy and warm, the perfect refuge against the chilly wind outside.

De geur van vers getapt bier en knapperige snacks vulde de lucht terwijl mensen om hen heen lachten en verhalen deelden.

The scent of freshly tapped beer and crispy snacks filled the air as people around them laughed and shared stories.

Maar in de hoek, bij een imposante eikenhouten tafel bij het knetterende haardvuur, vond een intense pokergame plaats.

But in the corner, at an impressive oak table by the crackling fireplace, an intense poker game was taking place.

Aan de tafel zaten Jeroen, Kees en Piet.

At the table sat Jeroen, Kees, and Piet.

Ze waren oude vrienden die regelmatig bijeenkwamen om te kaarten.

They were old friends who regularly gathered to play cards.

Jeroen, met zijn glimlach en half opgerolde mouwen, was vandaag vastberaden om te winnen.

Jeroen, with his smile and half-rolled-up sleeves, was determined to win today.

Hij wilde eindelijk die felbegeerde titel van beste pokerspeler onder hen veroveren.

He wanted to finally capture that coveted title of the best poker player among them.

Maar Jeroen, altijd gretig om erbij te horen, had een klein geheimpje dat niemand wist: hij was kleurenblind.

But Jeroen, always eager to fit in, had a little secret that no one knew: he was colorblind.

Vandaag, ongezien voor zijn vrienden, had hij per ongeluk wat Monopoly-geld in zijn portemonnee gestopt.

Today, unseen by his friends, he had accidentally put some Monopoly money in his wallet.

De avond vorderde en de rondes werden gespeeld.

The evening progressed and the rounds were played.

Jeroen hield zijn kaarten dicht bij zich en gooide met zelfvertrouwen zijn fiches in de pot.

Jeroen kept his cards close and confidently tossed his chips into the pot.

Zijn vrienden, Kees en Piet, volgden zijn inzetten met nieuwsgierige ogen, niet wetende dat Jeroens "geld" eigenlijk speelgoed was.

His friends, Kees and Piet, followed his bets with curious eyes, not knowing that Jeroen's "money" was actually toy money.

Zijn fouten bleven ongezien, vooral omdat hij alle kleuren als variaties van grijs zag.

His mistakes went unnoticed, particularly because he saw all colors as variations of gray.

Toen de spanning toenam, besloot Jeroen alles op een groot spel te zetten.

As the tension increased, Jeroen decided to bet everything on a big hand.

Hij schoof met een zelfverzekerde blik de stapel fiches en zijn 'biljetten' naar het midden van de tafel.

He pushed the stack of chips and his 'bills' to the middle of the table with a confident look.

Kees en Piet keken elkaar even verbaasd aan.

Kees and Piet exchanged surprised glances.

De stilte hield even aan voordat Kees hakkelend zei: "Jeroen, ik denk dat je speelt met...

The silence lingered for a moment before Kees hesitantly said, "Jeroen, I think you're playing with...

Monopoly-geld!"

Monopoly money!"

Jeroen's ogen werden groot van verbazing.

Jeroen's eyes widened in surprise.

Hij keek naar de tafel en begon te lachen, zijn wangen rood van schaamte.

He looked at the table and began to laugh, his cheeks red with embarrassment.

Het was zo'n moment dat alleen echte vrienden kunnen creëren, luidkeels lachen en de absurditeit van de situatie omarmen.

It was a moment that only true friends can create, laughing loudly and embracing the absurdity of the situation.

Kees en Piet konden hun lachen niet inhouden en stootten elkaar aan terwijl ze de lach met hem deelden.

Kees and Piet couldn't hold back their laughter and nudged each other as they shared the laugh with him.

Op dat moment realiseerde Jeroen zich dat het niet het winnen van het spel was dat ertoe deed, maar het plezier en de vriendschap die ze samen deelden.

At that moment, Jeroen realized that it wasn't winning the game that mattered, but the fun and friendship they shared together.

Hij schudde zijn hoofd en lachte hardop mee, blij dat hij zulke vrienden had.

He shook his head and laughed out loud, grateful to have such friends.

In deze warme hoek van het café, met hun kaarten en grapjes, was het duidelijk dat hun vriendschap het belangrijkste was.

In this warm corner of the café, with their cards and jokes, it was clear that their friendship was the most important thing.

Vanaf die dag keek Jeroen naar elke volgende pokernacht als een kans om te genieten, en hij accepteerde dat zijn fouten gewoon deel waren van wie hij was.

From that day on, Jeroen looked at every subsequent poker night as an opportunity to enjoy himself, and he accepted that his mistakes were just part of who he was.

En zijn vrienden hielden van hem precies daarom.

And his friends loved him for exactly that.