Het was een koude winterochtend in Amsterdam.

It was a cold winter morning in Amsterdam.

De lucht was helder en er lagen dunne laagjes ijs op de grachten.

The sky was clear and there were thin layers of ice on the canals.

De leerlingen van de Amsterdamse Openbare Hogeschool liepen rillend naar binnen, hun adem als wolkjes in de ijskoude lucht zichtbaar.

The students of the Amsterdamse Openbare Hogeschool walked shivering inside, their breath visible as clouds in the icy air.

De oude bakstenen school met zijn echoënde gangen en grote ramen voelde die ochtend meer aan als een oude vrieskist, want de verwarming was kapot.

The old brick school with its echoing hallways and large windows felt more like an old freezer that morning, because the heating was broken.

Jeroen, een slimme en avontuurlijke jongen, zat in zijn klaslokaal te bibberen.

Jeroen, a smart and adventurous boy, sat shivering in his classroom.

Naast hem zat Sven, zijn beste vriend, die net zo avontuurlijk was.

Next to him sat Sven, his best friend, who was just as adventurous.

“We kunnen toch niet de hele dag zo zitten?” fluisterde Jeroen naar Sven.

"We can't just sit like this all day, can we?" whispered Jeroen to Sven.

“Marieke zal wel zeggen dat we gewoon moeten wachten en ons warm kleden,” antwoordde Sven met een glimlach.

"Marieke will probably say we just have to wait and dress warmly," Sven replied with a smile.

Marieke, de verantwoordelijke klassenvertegenwoordiger, liep de klas binnen met een serieus gezicht.

Marieke, the responsible class representative, entered the class with a serious face.

“Iedereen! Laten we onze jassen en sjaals aanhouden.

"Everyone! Let's keep our coats and scarves on.

We moeten gewoon geduld hebben totdat de verwarmingsmonteur het probleem heeft opgelost.

We just need to be patient until the heating technician solves the problem.

Tot die tijd zitten we dicht bij elkaar.

Until then, we'll sit close together."

Jeroen zuchtte.

Jeroen sighed.

De sfeer was miserabel en saai.

The atmosphere was miserable and boring.

Hij voelde het kriebelen om iets te doen.

He felt the urge to do something.

Toen kreeg hij een idee.

Then he got an idea.

“Laten we wat creativiteit gebruiken om warm te blijven, Sven,” stelde hij voor.

"Let's use some creativity to stay warm, Sven," he suggested.

Ze slopen het lokaal uit onder het wakend oog van Mr. van Hoof, hun strenge docent.

They sneaked out of the classroom under the watchful eye of Mr. van Hoof, their strict teacher.

In de gangen vonden ze een oude, lege prullenbak en een doos vol oude kranten.

In the halls, they found an old, empty trash can and a box full of old newspapers.

Sven lachte.

Sven laughed.

“Wat ga je doen, Jeroen?”

"What are you going to do, Jeroen?"

Jeroen begon te knutselen.

Jeroen began to craft.

Hij stopte de kranten in de prullenbak en zette deze in een hoek van de klas, ver weg van brandbare materialen.

He stuffed the newspapers into the trash can and set it in a corner of the class, far away from flammable materials.

“Dit is onze kampvuur-kachel,” grapte hij.

"This is our campfire stove," he joked.

Terug in de klas maakten Jeroen en Sven vuur met hun creatie.

Back in the class, Jeroen and Sven made a fire with their creation.

De anderen, inclusief Marieke, keken verbaasd maar geïnteresseerd toe.

The others, including Marieke, watched surprised but interested.

“We hebben geen echte warmte, maar het ziet er warm uit,” zuchtte Sven tevreden terwijl de papieren vlammen dansten.

"We don't have real warmth, but it looks warm," Sven sighed contentedly while the paper flames danced.

Plotseling verscheen Mr. van Hoof in de deur.

Suddenly, Mr. van Hoof appeared in the doorway.

Zijn wenkbrauwen schoten omhoog.

His eyebrows shot up.

“Wat gebeurt hier?” vroeg hij streng.

"What's happening here?" he asked sternly.

Jeroen nam een stap naar voren.

Jeroen stepped forward.

“Het is gewoon voor de lol, meneer.

"It's just for fun, sir.

We wilden iets positiefs doen met de kou.”

We wanted to do something positive with the cold."

Marieke knikte instemmend, bang dat ze in de problemen zouden komen.

Marieke nodded in agreement, afraid they might get into trouble.

Tot ieders verrassing lachte Mr. van Hoof.

To everyone's surprise, Mr. van Hoof laughed.

“Wel, als het de moraal op deze ijskoude dag verhoogt, laten we er dan een educatief project van maken.

"Well, if it boosts morale on this freezing day, let's make it an educational project.

Maar ik wil wel dat het veilig blijft.”

But I do want it to remain safe."

Iets later die dag werd de verwarming gemaakt.

A little later that day, the heating was fixed.

Het echte warme lucht voelde als een zegen, maar de leerlingen hadden al geleerd dat een beetje warmte ook van binnen kon komen.

The real warm air felt like a blessing, but the students had already learned that a little warmth could also come from within.

Jeroen glimlachte breed terwijl ze aan het eind van de dag de school verlieten.

Jeroen smiled broadly as they left the school at the end of the day.

De kou was voorbij en de sfeer was veranderd.

The cold was over, and the atmosphere had changed.

Samen waren ze erin geslaagd om iets positiefs te maken van een lastige situatie, zelfs met een strenge leraar als Mr. van Hoof aan hun zij.

Together, they had succeeded in making something positive out of a difficult situation, even with a strict teacher like Mr. van Hoof by their side.

Jeroen had geleerd dat creativiteit en samenwerking soms voor verrassend veel warmte kunnen zorgen.

Jeroen had learned that creativity and collaboration can sometimes provide surprisingly much warmth.