Het was een heldere, koude winterdag boven de Waddenzee.

It was a clear, cold winter day above the Waddenzee.

Het ijs strekte zich eindeloos uit onder de bleke zon, die glinsterde op de bevroren golven.

The ice stretched endlessly under the pale sun, which glistened on the frozen waves.

Milan stond met zijn schaatsen aan de rand van het ijs, zijn adem zichtbaar in de ijzige lucht.

Milan stood with his skates on the edge of the ice, his breath visible in the icy air.

Zijn vrienden, Tess en Jeroen, wachtten een eindje verderop, nieuwsgierig naar Milans moedige plan.

His friends, Tess and Jeroen, waited a little further away, curious about Milan's daring plan.

Milan was vastbesloten.

Milan was determined.

Hij wilde dwars over de Waddenzee schaatsen.

He wanted to skate across the Waddenzee.

Het zou een avontuur zijn om nooit te vergeten.

It would be an adventure never to be forgotten.

Terwijl hij zijn veters strak trok, voelden zijn vingers de kou.

As he tightened his laces, his fingers felt the cold.

Maar zijn hart klopte van opwinding.

But his heart was pounding with excitement.

"Kom je mee, Milan?"

"Are you coming, Milan?"

riep Tess, die al een paar gevaarlijke plekken had opgemerkt in de verte.

called Tess, who had already noticed a few dangerous spots in the distance.

Jeroen stond naast haar, zijn gezicht rood van de kou, maar met een brede glimlach.

Jeroen stood next to her, his face red from the cold, but with a broad smile.

"Nee, ik wil mijn eigen route volgen," antwoordde Milan.

"No, I want to follow my own route," replied Milan.

Hij keek naar de uitgestrekte ijsvlakte.

He looked at the vast ice field.

Er waren plekken waar het ijs dunner was.

There were spots where the ice was thinner.

Maar hij vertrouwde op zijn ervaring en zijn instinct.

But he trusted his experience and his instinct.

Voorzichtig schaatste Milan verder.

Carefully, Milan skated further.

De wereld om hem heen was stil, alleen het krakende geluid van schaatsen onder hem brak de stilte.

The world around him was silent, only the creaking sound of skates beneath him broke the silence.

Dichtbij een ijsschots aarzelde hij, maar hij besloot toch verder te gaan.

Near an ice floe, he hesitated, but he decided to continue.

Opeens voelde hij het ijs onder hem trillen.

Suddenly he felt the ice beneath him tremble.

Milan stopte.

Milan stopped.

De spanning in de lucht was voelbaar.

The tension in the air was palpable.

Hij moest nu besluiten.

He had to decide now.

Hij keek om zich heen, zag een veiligere, maar langere weg en zag in de verte de zwakke paden van anderen.

He looked around, saw a safer but longer way and saw in the distance the faint paths of others.

Hij ademde diep in, besloot risico te nemen en ging verder.

He took a deep breath, decided to take the risk, and moved on.

Zijn schaatsen gleden snel over het gladde ijs.

His skates glided swiftly over the smooth ice.

Elk moment was intens, elke seconde telde.

Each moment was intense, every second counted.

Op het laatste moment voelde hij het vertrouwde gevoel van stevig ijs onder zijn voeten.

At the last moment, he felt the familiar sensation of solid ice beneath his feet.

Hij had het gehaald!

He had made it!

Milan bereikte de andere kant.

Milan reached the other side.

Zijn adem kwam in snelle wolkjes uit zijn mond, maar hij voelde zich triomfantelijk.

His breath came out in quick clouds from his mouth, but he felt triumphant.

Zijn hart was voller dan ooit.

His heart was fuller than ever.

Hij zag Tess en Jeroen, die vanaf de veilige route toekeken en juichten.

He saw Tess and Jeroen, who were watching and cheering from the safe route.

Dit moment, wist Milan, zou hij nooit vergeten.

This moment, Milan knew, he would never forget.

Hij begreep nu meer dan ooit de schoonheid en het gevaar van de natuur.

He understood now more than ever the beauty and the danger of nature.

Hij voelde zich levendiger dan ooit.

He felt more alive than ever.

Met een gevoel van voldoening keek hij terug naar het pad dat hij had afgelegd.

With a sense of fulfillment, he looked back at the path he had taken.

De Waddenzee had hem iets onvergetelijks gegeven.

The Waddenzee had given him something unforgettable.

En Milan had iets waardevols ontdekt in zichzelf.

And Milan had discovered something valuable in himself.