In de koude wintermaanden, lag de Nederlandse platteland bedekt met een dikke laag sneeuw.

In the cold winter months, the Nederlandse countryside lay covered with a thick layer of snow.

Het knarsen van voetstappen op de bevroren grond vulde de lucht terwijl Bram, Sanne en Hanneke over het landschap liepen.

The crunching of footsteps on the frozen ground filled the air as Bram, Sanne, and Hanneke walked across the landscape.

Ze verbleven in een gezellig boerderijtje, omgeven door niets anders dan stilte en de aanblik van de rustige kanalen.

They were staying in a cozy little farmhouse, surrounded by nothing but silence and the sight of tranquil canals.

Het knetterende haardvuur thuis zorgde voor een warme sfeer.

The crackling fireplace at home created a warm atmosphere.

"Het is hier prachtig," zei Sanne, terwijl ze druipende sneeuw van haar laarzen uitklopte bij de voordeur.

"It's beautiful here," said Sanne, shaking off the dripping snow from her boots at the front door.

Bram glimlachte kort.

Bram gave a brief smile.

Hij was dankbaar voor de rust, maar zijn gedachten waren elders.

He was grateful for the peace, but his thoughts were elsewhere.

Zijn nieuwe baan wachtte, en zijn zenuwen waren een constante bron van onrust.

His new job awaited, and his nerves were a constant source of unrest.

"Hoe voel je je over morgen?"

"How do you feel about tomorrow?"

vroeg Hanneke, terwijl ze warme chocolademelk inschonk.

Hanneke asked as she poured hot chocolate.

Bram haalde diep adem.

Bram took a deep breath.

"Beetje nerveus," gaf hij eerlijk toe.

"A bit nervous," he admitted honestly.

"Ik wil een goede indruk maken, maar ik ken nog niemand."

"I want to make a good impression, but I don't know anyone yet."

Sanne en Hanneke overlegden elkaar een kort glimlachje.

Sanne and Hanneke exchanged a quick smile.

"Daarom zijn we hier," herinnerde Sanne hem.

"That's why we're here," Sanne reminded him.

"Om je te helpen ontspannen."

"To help you relax."

Samen lachten ze om stomme spelletjes en maakten korte wandelingen door het krakende, witte landschap.

Together, they laughed at silly games and took short walks through the creaking, white landscape.

Langzaam begon Bram zich op zijn gemak te voelen.

Slowly, Bram began to feel at ease.

Terwijl hij gesprekken met zijn vrienden voerde, begon hij ook te oefenen in hoe hij met nieuwe collega's zou praten.

As he conversed with his friends, he also started practicing how he would talk with new colleagues.

Iedere keer dat hij kleine obstakels overwon, groeide zijn zelfvertrouwen een beetje.

Every time he overcame small obstacles, his confidence grew a bit.

Op de vooravond van zijn eerste werkdag, zaten de drie vrienden knus bij de open haard.

On the eve of his first day of work, the three friends sat cozily by the fireplace.

De vlammen wierpen een warme gloed over de kamer.

The flames cast a warm glow over the room.

Terwijl hij over zijn twijfels sprak, luisterden Sanne en Hanneke aandachtig.

As he spoke about his doubts, Sanne and Hanneke listened intently.

"Bram," begon Sanne, "je vergeet hoe bekwaam je bent.

"Bram," began Sanne, "you forget how capable you are.

Je hoeft niet te veranderen wie je bent om indruk te maken.

You don't need to change who you are to make an impression.

Gewoon jezelf zijn is al genoeg."

Just being yourself is enough."

Hanneke knikte instemmend.

Hanneke nodded in agreement.

"En onthoud, we zijn er altijd om je te steunen."

"And remember, we're always here to support you."

Die woorden raakten Bram diep.

Those words touched Bram deeply.

Voor het eerst voelde hij een golf van kalmte en vertrouwen in zich opkomen.

For the first time, he felt a wave of calm and confidence rising within him.

Het was alsof een last van zijn schouders viel.

It was as if a weight had lifted from his shoulders.

De volgende ochtend baadde de zon het boerenland in een zachte oranje gloed.

The next morning, the sun bathed the farmland in a soft orange glow.

De sneeuw glinsterde buiten langs het raam.

The snow glittered outside the window.

Bram stond vroeg op, trok zijn netste pak aan en keek in de spiegel.

Bram got up early, put on his smartest suit, and looked in the mirror.

Hij vouwde zijn das om met vaste handen.

He tied his tie with steady hands.

Toen hij vertrok voor zijn eerste dag, voelden zijn voetstappen in de sneeuw vastberaden.

As he left for his first day, his footsteps in the snow felt determined.

Niet langer bang, maar klaar om elke uitdaging met open armen te begroeten.

No longer afraid, but ready to embrace any challenge with open arms.

Met de steun van Sanne en Hanneke wist Bram dat hij een plek in zijn nieuwe wereld kon vinden.

With the support of Sanne and Hanneke, Bram knew he could find his place in his new world.

En dat voelde als een overwinning.

And that felt like a victory.