De winterwind snerpte door de kieren van het verlaten pakhuis.

The winter wind whistled through the cracks of the abandoned warehouse.

Jeroen stond voor de grote, roestige deur.

Jeroen stood in front of the large, rusty door.

Zijn vingers tintelden van de kou.

His fingers tingled from the cold.

Het was Valentijnsdag, maar voor hem voelde het als elke andere dag op straat.

It was Valentine's Day, but for him it felt like any other day on the street.

Met zijn versleten duffelbag vol bezittingen, stapte hij voorzichtig naar binnen.

With his worn duffel bag full of belongings, he stepped inside cautiously.

Binnen was het pakhuis een doolhof van echo's en schaduwen.

Inside, the warehouse was a labyrinth of echoes and shadows.

De resten van vroeger leven lagen verspreid over de betonnen vloer.

The remnants of past life were scattered across the concrete floor.

Faded graffiti bedekte de muren.

Faded graffiti covered the walls.

Jeroen liep verder, op zoek naar een plek die misschien wat warmte kon bieden.

Jeroen walked further, searching for a place that might offer some warmth.

De kou was overal aanwezig.

The cold was everywhere.

Toch besloot Jeroen dieper het pakhuis in te gaan.

Yet Jeroen decided to venture deeper into the warehouse.

Misschien vond hij ergens oude dekens of iets anders dat zou helpen.

Maybe he would find old blankets or something else that would help.

Hij wist dat er anderen konden zijn, mensen die hun schuilplek zouden verdedigen.

He knew there could be others, people who would defend their hiding spots.

Na een paar minuten zwerven, zag hij een flikkering van licht.

After wandering for a few minutes, he saw a flicker of light.

Dichtbij stond een oud olievat met een kleine, warme vlam.

Nearby stood an old oil barrel with a small, warm flame.

Een andere reiziger zat ernaast.

Another traveler sat beside it.

Hun ogen ontmoetten elkaar.

Their eyes met.

Beiden zwegen.

Both were silent.

Toch sprak hun blik boekdelen: een stil begrip, een gedeelde eenzaamheid.

Yet their gaze spoke volumes: a silent understanding, a shared loneliness.

Met een knikje ging Jeroen dichterbij zitten.

With a nod, Jeroen sat closer.

De onbekende glimlachte zwak.

The stranger smiled weakly.

Samen aten ze een eenvoudige maaltijd.

Together they shared a simple meal.

Hun aanwezigheid bracht een warmte die dieper ging dan enkel het vuur.

Their presence brought a warmth that went deeper than just the fire.

Even leek de wereld kleiner en minder koud.

For a moment, the world seemed smaller and less cold.

Toen de ochtenddauw opkwam, stonden Jeroen en de vreemdeling op.

When the morning dew arose, Jeroen and the stranger stood up.

Ze wisselden een laatste blik.

They exchanged a final look.

Geen woorden waren nodig.

No words were needed.

Ze voelden zich beide iets minder alleen.

They both felt a little less alone.

Jeroen realiseerde zich dat zelfs de kortste verbinding wat hoop kon terugbrengen.

Jeroen realized that even the shortest connection could bring back some hope.

Met een zucht en een glimlach verdween hij in de mist, klaar voor een nieuwe dag.

With a sigh and a smile, he disappeared into the mist, ready for a new day.