De sneeuw prikte als duizenden naalden op Sanne's gezicht.

The snow pricked Sanne's face like thousands of needles.

Ze stond op het balkon van de houten hut in de Arctische toendra.

She stood on the balcony of the wooden cabin in the Arctische toendra.

Het was bitterkoud, maar de schoonheid van het landschap zorgde voor een warmte in haar hart.

It was bitterly cold, but the beauty of the landscape brought a warmth to her heart.

Vandaag was Marta's zestigste verjaardag, een mijlpaal voor de vrouw die altijd vrolijk en vol leven was.

Today was Marta's sixtieth birthday, a milestone for the woman who was always cheerful and full of life.

Sanne voelde haar pakking zwellen van trots en een vleugje melancholie.

Sanne felt her spirit swell with pride and a hint of melancholy.

Haar moeder verdiende de wereld, en Sanne hoopte dat deze reis meer zou brengen dan alleen een feest.

Her mother deserved the world, and Sanne hoped this trip would bring more than just a celebration.

Binnen in de hut hoorde ze het gelach en het warme geroezemoes van stemmen.

Inside the cabin, she heard the laughter and the warm murmur of voices.

Johan was er ook, net zoals hun moeder had gewild.

Johan was there too, just as their mother had wanted.

Het was lang geleden dat ze elkaar echt gesproken hadden.

It had been a long time since they had truly spoken.

De tijd en misverstanden hadden een wig tussen hen gedreven.

Time and misunderstandings had driven a wedge between them.

Sanne wilde niets liever dan die afstand overbruggen, maar hoe kon ze beginnen?

Sanne wanted nothing more than to bridge that gap, but how could she start?

Die nacht bij het haardvuur zaten ze samen, maar de woorden kwamen niet vanzelf.

That night by the fireplace, they sat together, but the words did not come easily.

Johan was stil en serieus, zoals altijd.

Johan was quiet and serious, as always.

Sanne besloot moedig te zijn.

Sanne decided to be brave.

"Johan, kunnen we even praten?"

"Johan, can we talk for a bit?"

vroeg ze zachtjes.

she asked softly.

Johan keek op, zijn ogen onderzoekend.

Johan looked up, his eyes probing.

"Buiten?

"Outside?

Nu?

Now?

Het sneeuwt," zei hij aarzelend.

It's snowing," he said hesitantly.

"Ja, nu," knikte Sanne.

"Yes, now," Sanne nodded.

Ze liepen naar buiten, de koude lucht sneed in hun longen.

They walked outside, the cold air biting into their lungs.

Het wit van de sneeuw schitterde onder het zwakke maanlicht.

The white of the snow glistened under the faint moonlight.

Toen ze ver genoeg van de hut waren, stopte Sanne.

When they were far enough from the cabin, Sanne stopped.

"Johan, ik weet dat we elkaar de laatste jaren uit het oog verloren zijn.

"Johan, I know we've lost sight of each other in recent years.

Maar ik wil dat veranderen," begon ze.

But I want to change that," she began.

Haar stem trilde een beetje.

Her voice trembled a little.

Johan keek weg, naar de eindeloze sneeuwvlakte.

Johan looked away, towards the endless snowy plain.

"Het is niet gemakkelijk," mompelde hij.

"It's not easy," he mumbled.

"Waarom niet?

"Why not?

Ik begrijp het niet," drong Sanne aan.

I don't understand," pressed Sanne.

Johan zuchtte diep.

Johan sighed deeply.

"Je was altijd zo avontuurlijk, Sanne.

"You were always so adventurous, Sanne.

Ik voelde me nooit goed genoeg naast jou."

I never felt good enough beside you."

Sanne schudde haar hoofd.

Sanne shook her head.

"Dat is niet waar, Johan.

"That's not true, Johan.

Ik waardeer je juist om je kalmte en inzicht.

I appreciate you for your calmness and insight.

Ik wilde me juist meer zoals jij voelen."

I wanted to feel more like you."

De wind huilde om hen heen, maar de woorden leken warm en zachter.

The wind howled around them, but the words seemed warm and softer.

Johan keek haar nu aan, zijn ogen glinsterden.

Johan looked at her now, his eyes shimmering.

"Ik wist dat niet," gaf hij toe.

"I didn't know that," he admitted.

"Misschien moeten we vaker eerlijk tegenover elkaar zijn," stelde Sanne voor.

"Maybe we should be more honest with each other," Sanne suggested.

De stilte viel, maar het was een andere soort stilte nu.

Silence fell, but it was a different kind of silence now.

Een stilte van begrip.

A silence of understanding.

Johan knikte en trok haar dichterbij.

Johan nodded and pulled her closer.

Het was een klein gebaar, maar groots in betekenis.

It was a small gesture, but immense in meaning.

Ze kwamen samen terug naar de hut, de sneeuwstorm achterlatend.

They came back to the cabin together, leaving the snowstorm behind.

Binnen wachtte Marta met open armen en een glimlach.

Inside, Marta waited with open arms and a smile.

Het vuur knetterde zachtjes, en de warmte van de familie was voelbaarder dan ooit.

The fire crackled softly, and the warmth of family was more palpable than ever.

Sanne en Johan wisten dat deze reis niet alleen een viering van een verjaardag was, maar ook een nieuw begin.

Sanne and Johan knew that this trip was not only a celebration of a birthday but also a new beginning.

De toendra was hard en koud, maar de liefde van familie was sterker.

The tundra was harsh and cold, but the love of family was stronger.

"Laten we dit niet vergeten," fluisterde Sanne.

"Let's not forget this," Sanne whispered.

En Johan, met een zachte glimlach, knikte instemmend.

And Johan, with a gentle smile, nodded in agreement.

Het was een nieuw hoofdstuk, geschreven in de sneeuw van vriendschap en begrip.

It was a new chapter, written in the snow of friendship and understanding.