นิรันดร์เดินผ่านสนามบินสุวรรณภูมิ

Niran walked through Suvarnabhumi Airport.

เขารู้สึกทั้งตื่นเต้นและกังวล

He felt both excited and worried.

ความกังวลลอยอยู่ในใจของเขาเหมือนเงา

The anxiety hovered in his mind like a shadow.

เขาต้องบินไปทำงานสำคัญต่างประเทศ

He had to fly for an important work assignment abroad.

การตกลงครั้งนี้อาจเปลี่ยนชีวิตการทำงานของเขาได้ แต่ความกลัวการบินในช่วงโรคระบาดยิ่งทำให้เขาวิตก

This deal could change his professional life, but the fear of flying during the pandemic only added to his anxiety.

ที่สนามบินนั้นเต็มไปด้วยผู้คนที่สวมเสื้อกันหนาว ถึงแม้อากาศข้างนอกจะอบอ้าว

The airport was filled with people wearing winter coats, even though the outside was sweltering.

การประกาศจากลำโพงดังเสียงผ่านไปมาตลอด "ขออภัยทุกท่าน

Announcements echoed through the speakers constantly: "We apologize, all passengers.

เที่ยวบิน AT762 ล่าช้า

Flight AT762 is delayed.

กรุณารอการแจ้งเตือนเพิ่มเติม"

Please wait for further updates."

นิรันดร์นั่งลงข้างสมศักดิ์และพิมพ์ชนก เพื่อนร่วมงานที่มากับเขาด้วย

Niran sat down next to Somsak and Pimchanok, coworkers who were traveling with him.

"พี่นิรันดร์ ไม่ต้องเครียดมากนะคะ" พิมพ์ชนกพยายามปลอบ

"Phi Niran, don't stress too much, okay?" Pimchanok tried to console him.

"ใช่ครับ ทุกอย่างจะโอเค" สมศักดิ์เสริม

"Yes, everything will be okay," Somsak added.

นิรันดร์พยักหน้า อย่างน้อยมีเพื่อนร่วมงานทั้งสองคอยให้กำลังใจ

Niran nodded; at least he had his colleagues there to support him.

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เริ่มส่งข้อความถึงลูกค้าที่รออยู่ปลายทาง บอกเรื่องความล่าช้าและยืนยันการนัดหมายใหม่

He picked up his phone and began messaging the clients waiting at the other end, explaining the delay and confirming the new appointment.

ความร้อนรนในใจลดลงทีละน้อย

Gradually, his anxiety subsided.

ทันใดนั้นมีประกาศใหม่ขึ้น "ท่านผู้โดยสารเที่ยวบิน AT762 เตรียมตัวขึ้นเครื่อง

Suddenly, a new announcement came: "Passengers on flight AT762, please prepare to board.

แต่ต้องขอโทษ ทางสายการบินจำเป็นต้องลดจำนวนผู้โดยสารเนื่องจากข้อกำหนดทางสุขภาพ"

However, we apologize; the airline must reduce the number of passengers due to health regulations."

นิรันดร์หายใจเข้าลึก รอคอยการประกาศชื่อ

Niran took a deep breath, waiting for his name to be called.

เมื่อได้ยินชื่อตัวเอง เขาแทบไม่เชื่อ

When he heard it, he could hardly believe it.

เมื่อเขาลุกขึ้น เตรียมตัวพร้อมบิน ความสุขและความโล่งใจเต็มเปี่ยมในใจ

As he stood up, ready to board, his heart was filled with happiness and relief.

"พอผ่านบททดสอบแล้วก็ไม่รู้สึกน่ากลัวเท่าไหร่" นิรันดร์คิดในใจ ขณะที่เขาขึ้นเครื่อง

"Once you've passed the test, it doesn't seem as scary," Niran thought to himself as he boarded.

ความกลัวเดิมหายไปเหลือเพียงความมั่นใจในการตัดสินใจทุกอย่าง

The original fear disappeared, leaving only confidence in every decision.

เมื่อเครื่องบินทะยานขึ้น เขารู้สึกได้ว่าความสามารถของเขาสามารถปรับตัวและเอาชนะสถานการณ์ยากๆ ได้เสมอ

As the plane soared, he realized that his adaptability and ability to overcome challenging situations would always prevail.

ชีวิตคือการเดินทาง และนิรันดร์พร้อมจะสู้ไปในทุกโอกาสที่เข้ามาในอนาคต

Life is a journey, and Niran was ready to face every opportunity that the future might bring.