แสงไฟของเชียงใหม่สว่างไสว

The lights of Chiang Mai illuminate brightly.

ทุกคนต่างร่วมกันปล่อยโคมลอย ขึ้นสู่ท้องฟ้าในเทศกาลโคมลอย กลางฤดูหนาว

Everyone participates in releasing lanterns into the sky during the Lantern Festival in the middle of winter.

เมืองเชียงใหม่คือที่เกิดและเติบโตของนิรันดร์ ชายหนุ่มวัยสามสิบต้น ๆ

Chiang Mai is where Niran, a young man in his early thirties, was born and raised.

เขาใช้ชีวิตหลายปีนอกประเทศ เดินทางค้นหาความหมายของชีวิต บ่นว่าตัวเองสับสน

He spent many years abroad, searching for the meaning of life, often complaining about his confusion.

แต่ลึก ๆ เขาหวังจะหาคนที่ทำให้เขารู้สึกว่าสงบสุข

But deep down, he hoped to find someone who would give him a sense of peace.

ในค่ำคืนที่เชียงใหม่เป็นที่จัดงานใหญ่ นิรันดร์สูดลมหายใจลึก มองไปที่แม่น้ำปิงที่มีแสงสะท้อนจากโคมที่สู่ฟ้า

During the night of Chiang Mai's grand festival, Niran takes a deep breath, looking at the Ping River, with reflections from the lanterns soaring into the sky.

เมือคืนวันนี้มีสุคัญญา เพื่อนเก่า คนที่เขาไม่เคยลืมเลือน

Tonight, there is Sukanya, an old friend he has never forgotten.

เธอเป็นหญิงสาวที่เต็มไปด้วยพลังและรอยยิ้มเสมอ

She is a woman full of energy and always smiling.

เธอใช้ชีวิตในเชียงใหม่ แม่น้ำนี้เป็นส่วนหนึ่งของบ้านที่เธอรัก

She has lived in Chiang Mai, and this river is part of the home she loves.

“นิรันดร์!” เสียงเรียกที่มีความสดใสทำให้ชายหนุ่มหันไปมอง

“Niran!” The lively call made the young man turn to look.

สุคัญญายืนอยู่ตรงนั้น ใกล้แม่น้ำ เธอยิ้มให้

Sukanya stood there by the river, smiling at him.

นิรันดร์ยกมือทักทาย ทำให้รู้สึกว่าหัวใจอบอุ่นกว่าอากาศที่หนาวเหน็บ

Niran waved, feeling a warmth in his heart despite the cold air.

ทั้งสองคนเดินไปยังที่ที่ไฟฟ้าอันเรืองรองจากเทศกาลโคมลอย

The two of them walked to the place illuminated by the glowing lights of the Lantern Festival.

นิรันดร์รู้สึกหวิว ๆ แต่ก็ต้องการบอกเล่าเรื่องราวที่อยู่ในใจ

Niran felt a flutter but wanted to share what was in his heart.

สุคัญญาหัวเราะเบา ๆ ระหว่างทาง "คิดถึงมากนะ" เธอกล่าว

Sukanya laughed softly along the way. "I've missed you a lot," she said.

“ตอนไม่มีคุณที่นี่ มันเงียบเหงา"

“It was lonely here without you.”

นิรันดร์พากเพียรยิ้ม เขามองโคมที่ลอยสูงขึ้นทุกวินาที แล้วติดสินใจที่จะเปิดเผยความในใจ

Niran tried to smile as he watched the lanterns soar higher each second, deciding to reveal his feelings.

“สุคัญญา, ฉันรู้สึกสับสน ฉันไม่รู้ว่าควรจะอยู่ที่นี่หรือกลับไปต่างประเทศ”

“Sukanya, I feel confused. I'm not sure if I should stay here or return abroad.”

เสียงโคมที่ถูกปล่อยขึ้นมากขึ้นทับซ้อนทุกอย่างในขณะที่สุคัญญามองดูโคมที่ลอยขึ้นไปในอากาศเงียบ ๆ ก่อนจะกลับมามองนิรันดร์

The sound of more lanterns being released overlapped everything as Sukanya watched the lanterns rise silently before turning back to look at Niran.

เธอพูดอย่างยอมรับ “ชีวิตมันไม่ต้องชัดเจนเสมอไปค่ะ

She spoke with understanding, “Life doesn't always have to be clear.

คุณคิดอย่างไร อีกไม่นานคุณจะได้เข้าใจว่าคุณต้องการตรงไหน"

You’ll figure out where you belong soon.”

ความอุ่นใจแผ่ลงสู่หัวใจนิรันดร์ ช่องว่างระหว่างความคิดที่สับสนเริ่มหายไป

A warmth spread into Niran's heart, and the gap in his confused thoughts began to dissolve.

เขาตัดสินใจจะสื่อสารกับสุคัญญาให้บ่อยขึ้น ไม่ว่าชีวิตจะพาไปที่ใด

He decided to communicate with Sukanya more often, no matter where life would lead.

ในค่ำคืนนั้น ท่ามกลางแสงโคมที่ส่องสว่าง นิรันดร์รู้ว่าเส้นทางของเขาไม่ต้องตรงไปตามทางสายเดียว

That night, amidst the radiant lantern light, Niran realized that his path need not follow a single line.

แต่เขาสามารถค้นหาความอบอุ่นจากคนที่เขารักและสถานที่ที่จะกลับมาเสมอ

He could find warmth from the people he loves and a place to always return to.

ทั้งคู่เดินกลับไปสู่ฝูงชน โดยมั่นใจว่าพวกเขาจะไม่หลงทางในการค้นหาของตนเอง

The pair returned to the crowd, confident they would not lose their way in their own searches.