Emre sıcak bir kış sabahı Antalya'ya, eski şehrine döndü.

Emre returned to Antalya, his old city, on a warm winter morning.

Bavulunu kaldığı pansiyona yerleştirdikten sonra, hafif bir rüzgar eşliğinde kalabalık ve renkli Eski Çarşı'ya yürüdü.

After placing his suitcase in the hostel where he was staying, he walked to the bustling and colorful Eski Çarşı, accompanied by a gentle breeze.

Etrafta hareketlilik vardı; baharatlar renkli kumaşlarla süslenmiş tezgâhlardan sarkıyordu.

There was activity around; spices hung from stalls adorned with colorful fabrics.

Roza, çam ağacı süsleri satıyordu.

Roza was selling pine tree ornaments.

Hava soğuktu ama çarşı sıcacıktı.

The air was cold, but the bazaar was warm.

Emre, birkaç yıl yurt dışında çalıştıktan sonra nihayet bu kutsal topraklara geri dönmüştü.

Emre had finally returned to these sacred lands after working abroad for several years.

Yüreğinde bir ağırlık vardı.

There was a heaviness in his heart.

Kardeşi Zeynep ile arasında çözülememiş meseleler vardı.

There were unresolved issues between him and his sister Zeynep.

Onu görmek istiyor, aralarındaki buzdolabını eritmek istiyordu.

He wanted to see her and melt the ice between them.

Emre ailesine yıllardır uzak kaldığı için pişmanlık duyuyordu.

Emre felt remorse for being distant from his family for years.

Özellikle Zeynep, o yıllar boyunca kendisini yalnız bırakılmış hissetmişti.

In particular, Zeynep had felt abandoned during those years.

Emre bu yüzden geri dönüştü; aralarını düzeltmek için.

This was why Emre returned; to make amends.

Çarşıda gezinirken birden Zeynep'i gördü.

While wandering in the bazaar, he suddenly saw Zeynep.

Zeynep, bir tezgâhın önünde nevresimlere bakıyordu.

Zeynep was looking at bed linens in front of a stall.

Yanına yaklaştı, "Zeynep, merhaba!" dedi nazikçe.

He approached her and said gently, "Zeynep, hello!"

Zeynep, kardeşini görünce hem şaşırdı hem de sevindi, ama gözlerindeki hafif kırgınlık silinmemişti.

Zeynep was both surprised and pleased to see her brother, but the slight disappointment in her eyes had not disappeared.

"Emre, ne zaman geldin?" diye sordu Zeynep.

"Emre, when did you arrive?" she asked.

"Daha yeni, ama seni görmek istedim," dedi Emre.

"Just now, but I wanted to see you," Emre said.

Birlikte çarşıda dolaşırlarken, eskiden yaptıkları gibi anneleriyle geldikleri pazarda paylaştıkları çocukluk anılarını hatırladılar.

As they walked around the bazaar together, they remembered the childhood memories they shared with their mother in the market they used to visit.

Boza içip kestane yediler.

They drank boza and ate chestnuts.

Biraz yürüdükten sonra, Emre konuyu ağırlığa getirdi.

After walking a little, Emre brought up the serious topic.

"Zeynep, biliyorum uzun zamandır buradayım," diye başladı.

"Zeynep, I know I’ve been away for a long time," he began.

"Ama bu Yeni Yıl'da her şeyi düzeltmek istiyorum. Affedebilir misin beni?"

"But this New Year, I want to make everything right. Can you forgive me?"

Zeynep bir an düşündü, ardından gülümsedi.

Zeynep thought for a moment, then smiled.

"Biliyorum uzaktaydın ama şimdi buradasın. Beraber ailemizi yeniden kurabiliriz," dedi sevgiyle.

"I know you've been away, but now you're here. We can rebuild our family together," she said lovingly.

Emre, Zeynep’in bu sözleriyle kalbinin ısındığını hissetti.

Emre felt his heart warm at Zeynep’s words.

Birbirlerine sarıldılar ve uzun süre öyle kaldılar.

They hugged each other and remained that way for a long time.

Çarşıda yankılanan çan sesleri arasında, Emre ve Zeynep için yeni bir başlangıç doğdu.

Among the echoing bell sounds in the bazaar, a new beginning was born for Emre and Zeynep.

O gün, yeni yıla aileleriyle birlikte umut ve mutluluk içinde girdiler.

That day, they entered the New Year with hope and happiness with their family.

Emre, ailesiyle bağlarını yeniledikçe, aralarındaki sevgiyi de yeniden inşa ediyordu.

As Emre renewed his ties with his family, he was also rebuilding the love between them.

Yılın son gününde aile, çarşıdan alınan güzel yemeklerle masanın etrafında toplandı.

On the last day of the year, the family gathered around the table with delicious food bought from the bazaar.

Zeynep ve Emre'nin barışması aileyi bir araya getirmişti.

The reconciliation of Zeynep and Emre had brought the family together.

Emre artık biliyordu ki, aile bağları emek ve sadakat isterdi.

Emre now knew that family bonds required effort and loyalty.

Bu, onun için yeni bir ders olmuştu ve ona değerli bir yaşam dersi vermişti.

This had become a new lesson for him and had given him a valuable life lesson.

Antalya'nın soğuk kışı, ailenin sıcak sevgisiyle ısınıyordu.

Antalya’s cold winter was warming with the family's warm love.