İstanbul, beyaz bir örtüyle kaplanmıştı.

İstanbul was covered with a white blanket.

Kar taneleri, Boğaz’ın üzerine nazikçe düşüyordu.

Snowflakes were gently falling over the Boğaz.

Karşı yakada camilerin siluetleri, gece ışıklarıyla parlıyordu.

On the opposite shore, the silhouettes of mosques were glowing with the night lights.

Kış mevsiminin huzuru, sokaklarda gezinenleri etkisi altına almıştı.

The peace of the winter season had taken hold of those wandering the streets.

Küçük ama sıcacık bir kafede, iki yabancı bir araya gelmek üzereydi.

In a small but cozy café, two strangers were about to come together.

Demir, pencere kenarında oturmuş kahvesini yudumluyordu.

Demir was sitting by the window, sipping his coffee.

Taze kahve kokusu ve içeride çalan hafif caz müziği, mekâna ayrı bir sıcaklık katıyordu.

The fresh coffee aroma and the soft jazz music playing inside added a special warmth to the place.

İstanbul’a yeni taşınmış olan Demir, karşısındaki manzarayı izlerken, yeni bir başlangıç yapmanın zor taraflarını düşünüyordu.

Having recently moved to İstanbul, as he watched the view in front of him, Demir pondered the difficult aspects of making a new start.

İçindeki çekingenliği yenmek istiyor, çevre edinebilmek için cesaretini toplamaya çalışıyordu.

He wanted to overcome his shyness and was trying to gather the courage to make new acquaintances.

O sırada içeri giren Aylin, paltosuna yapışmış karları silkti ve hızlı adımlarla boş bir masaya doğru ilerledi.

Just then, Aylin entered, brushed off the snow stuck to her coat, and walked briskly to an empty table.

Canlı ve ışıldayan bir havası vardı.

She had a lively and radiant aura.

Hayatta her daim yenilik peşinde koşan birisiydi.

She was someone who always chased after novelty in life.

Grafik tasarım projelerinden vakit buldukça yeni yerler keşfediyor, hayatın tadını çıkarmak için fırsatlar yaratıyordu.

Whenever she found time from her graphic design projects, she explored new places, creating opportunities to enjoy life.

Ancak bu telaş, bazen derin dostluklar kurmasını da zorlaştırıyordu.

However, this hustle sometimes made it difficult to form deep friendships.

Demir, cesaretini topladı ve “Kar ne kadar da aniden bastırdı, değil mi?” diyerek Aylin’e seslendi.

Demir gathered his courage and said to Aylin, "The snow came down so suddenly, didn't it?"

Aylin, gülümseyerek yanına geldi.

Aylin smiled and came over to him.

"Evet, ama bence keyifli bir güzellik kattı İstanbul’a" dedi.

"Yes, but I think it added a delightful beauty to İstanbul," she said.

İki yabancı, kısa sürede sohbete daldılar.

The two strangers soon plunged into conversation.

Demir, mimarlık projeleri üzerinde çalışırken, Aylin ise tasarımlarından bahsetti.

Demir spoke about the architectural projects he was working on, while Aylin talked about her designs.

Her biri kendi dünyasından kesitler sunuyordu.

Each was offering glimpses from their own worlds.

Aylin’in spontane enerjisi, Demir’in içine kapanıklığını aştı.

Aylin's spontaneous energy broke through Demir's reserved nature.

Demir, konuşmanın akıcılığından memnundu.

Demir was pleased with the fluency of the conversation.

Günü birlikte geçirip İstanbul’u keşfetmeye karar verdiler.

They decided to spend the day together and explore İstanbul.

Kar altında yürüyüş yaparken, aniden yoğun bir kar fırtınasının içine düştüler.

While walking in the snow, they suddenly found themselves in the middle of an intense snowstorm.

Rüzgar öyle şiddetliydi ki, ikisi de birbirlerini tutarak yürümek zorunda kaldılar.

The wind was so strong that they had to hold onto each other to walk.

Aylin, kıkırdadı, "Bu İstanbul bize macera yaşatmadan durmaz!" dedi.

Aylin giggled, "This İstanbul never misses a chance to give us an adventure!" she said.

Demir de gülmeye başladı, o anın hafifliği ikisinin de içini ısıttı.

Demir started laughing too, and the lightness of that moment warmed both of them inside.

Fırtına dindikten sonra, kafeye geri dönme kararı aldılar.

After the storm subsided, they decided to return to the café.

Ellerinde sıcak içecekleri ile pencere kenarına oturdular. İçerideki sıcaklık ve aralarındaki sohbet, karın soğuğunu unutturdu.

Sitting by the window with their warm drinks in hand, the warmth inside and their conversation made them forget the cold of the snow.

Demir, Aylin’e dönerek, "Bir daha buluşalım mı?" diye sordu.

Turning to Aylin, Demir asked, "Shall we meet again?"

Aylin, göz kırparak cevap verdi: "Tabii ki, İstanbul’un tadını birlikte çıkaralım."

Aylin winked and replied, "Of course, let's enjoy İstanbul together."

O günden sonra ikisi, İstanbul’un sokaklarında yeni maceralar peşinde koştular ve daha derin bir dostluk kurdular.

From that day on, the two of them chased new adventures in the streets of İstanbul and formed a deeper friendship.

Demir, yeni dostlar edinmeye daha açık hale geldi. Aylin, sürekli gezmek yerine, aynı yerde kalabilmenin güzelliklerini keşfetti.

Demir became more open to making new friends, and Aylin discovered the beauty of staying in one place instead of constantly wandering.

İkisi de, yeni bir yılın başında, hayatlarını etkileyen bir karşılaşmanın tadını çıkarıyorlardı.

At the start of a new year, they were savoring the encounter that had such a profound impact on their lives.