İstanbul'un kalbinde, boğazın mavi sularının yakınında bir lise... Öğrenciler kâh sınıflara giriyor, kâh kitap okuyor.

In the heart of İstanbul, near the blue waters of the Bosphorus, there was a high school... Students were either heading into classrooms or reading books.

Emre de onların arasındaydı.

Emre was among them.

Ders zili çaldığında Emre edebiyat sınıfına yöneldi.

When the school bell rang, Emre headed towards the literature class.

Sınıfta, cıvıl cıvıl bir kalabalık vardı.

There was a lively crowd in the classroom.

Sınıfın içinde Leyla da dikkat çekiyordu.

Among them, Leyla stood out.

Gülümseyen yüzü, enerji dolu hareketleriyle herkesin ilgi odağıydı.

With her smiling face and energetic movements, she was the center of attention.

Edebiyat öğretmeni, gruplar hâlinde bir proje yapılacağını açıkladı.

The literature teacher announced that a project would be done in groups.

Emre ve Leyla aynı grupta yer aldı.

Emre and Leyla were placed in the same group.

Emre biraz çekingen, fakat zeki bir gençti.

Emre was a somewhat shy but intelligent young man.

Esasında şiir yazmayı çok seviyordu.

In fact, he loved writing poetry.

Leyla ise resim yaparken kendini bulurdu; renklerin dansı onu başka bir dünyaya götürürdü.

Meanwhile, Leyla found herself in painting; the dance of colors took her to another world.

Projenin konusu, Türk edebiyatında duygu ve düşüncelerin ifade edilmesiydi.

The project's topic was the expression of emotions and thoughts in Turkish literature.

Emre, şiirlerini projeye dâhil etmeyi düşündü.

Emre thought of including his poems in the project.

Ancak Leyla'nın sanatına olan hayranlığına rağmen, duygularını ifade etmekten çekiniyordu.

However, despite his admiration for Leyla's art, he was reluctant to express his feelings.

Bir kış günü, dışarıda kar yağarken kütüphane sessizdi.

On a winter day, while it was snowing outside, the library was quiet.

Emre, yazdığı şiirleri projeye gizlice koydu.

Emre secretly included his poems in the project.

Şiirler duyduğu sevgiyi ve hayranlığı ifade ediyordu.

The poems expressed the love and admiration he felt.

Leyla bu şiirleri fark etmezse diye korkuyordu ama başka bir çare gelmiyordu aklına.

He feared that Leyla wouldn't notice these poems, but no other solution came to his mind.

Projenin sunum günü geldi çattı.

The day of the project's presentation finally arrived.

Leyla, hazırlıkları yaparken Emre’nin şiirlerine rastladı.

While preparing, Leyla came across Emre’s poems.

Şiirlerin içindeki duygular ona tanıdık geldi.

The emotions within the poems felt familiar to her.

Birden Emre'nin yanına gitti.

Suddenly, she went to Emre.

"Bu şiirler kimin?" diye sordu.

"Whose poems are these?" she asked.

Emre'nin yüzü kızardı, ama cesaretini topladı.

Emre’s face turned red, but he gathered his courage.

"Benim," dedi sessizce.

"They're mine," he said quietly.

Leyla, Emre'nin gözlerinin içine bakarak gülümsedi. "Ne kadar güzel hissettirmeyi başarmışsın," dedi Leyla.

Leyla, smiling as she looked into Emre’s eyes, said, "You’ve managed to convey such beautiful feelings."

"Senin de hislerini anladım."

"I understand your feelings too."

O anda Emre'nin içindeki kaygı ortadan kalktı.

In that moment, Emre’s worries disappeared.

Artık duygularını ifade edebilmek için korkmasına gerek yoktu.

He no longer needed to be afraid of expressing his emotions.

Emre ve Leyla'nın arasında yeni bir dostluk ve belki de bir aşk filizlenmeye başladı.

A new friendship, and perhaps even a romance, began to bloom between Emre and Leyla.

Artık Emre daha cesurdu.

Now Emre was bolder.

Şiirlerini elinden düşürmüyor, her fırsatta duygularını kâğıda döküyordu.

He never let go of his poems, turning his feelings into words at every opportunity.

Ve Leyla da resimleriyle ona eşlik ediyordu.

And Leyla accompanied him with her paintings.

Böylece kışın soğuk günlerinde iki genç, sıcak bir dostluğun temellerini attılar.

Thus, in the cold days of winter, two young people laid the foundations of a warm friendship.

İstanbul’un sokaklarında gezerken sevdiler, yaşadılar, birbirlerine şiir ve resimlerle dokundular.

They loved, lived, and touched each other with poems and paintings while wandering the streets of İstanbul.

Emre artık, risk almanın ve duygularını ifade etmenin güzelliğini öğrenmişti.

Emre had now learned the beauty of taking risks and expressing his feelings.