İstanbul'un gökdelenlerinden birinin üzerinde, soğuk kış gününde bir çatı katı kafe vardı.

On top of one of İstanbul's skyscrapers, there was a rooftop cafe on a cold winter day.

Emir, bu kafede çalışıyordu.

Emir worked at this cafe.

O, biraz sakar ama bir o kadar da tatlı bir gençti.

He was somewhat clumsy but equally sweet.

Emir, içten içe kafedeki arkadaşı Elif’i etkilemek istiyordu.

Emir secretly wanted to impress his colleague Elif at the cafe.

O gün işler biraz karışık olsa da, Elif’e mahcup olmak istemiyordu.

Although things were a bit hectic that day, he didn't want to embarrass himself in front of Elif.

Gün boyunca rüzgar sert esiyordu.

Throughout the day, the wind was blowing strongly.

Gökyüzü mavi, ama hava keskin ve soğuktu.

The sky was blue, but the air was sharp and cold.

Emir, çatıya çıkan kapıyı yanlışlıkla arkasından kapatmıştı.

Emir accidentally closed the door leading to the roof behind him.

Bir anda çatıda tek başına kaldığını fark etti.

Suddenly, he realized he was alone on the roof.

Telefonu masanın üzerinde, içerideydi.

His phone was on the table inside.

Emir, camın diğer tarafında oturan insanları görüyor ama kimse onu duymuyordu.

Emir could see the people sitting on the other side of the window, but no one could hear him.

Emir, kapıyı açmanın yollarını düşündü.

Emir thought about ways to open the door.

Birkaç basit alet buldu.

He found a few simple tools.

Ancak kapı hâlâ açılmıyordu.

However, the door still wouldn't open.

Çaresizce düşündü, acaba en tehlikeli seçeneği mi denemeliydi?

In desperation, he wondered if he should try the most dangerous option.

Binadan aşağıya tırmanmayı düşündü, ama bu çok riskliydi.

He thought about climbing down the building, but this was very risky.

Tam ümitsizliğe kapıldığı anda, Mert’i gördü.

Just when he was about to lose hope, he saw Mert.

Mert, binanın bakım müdürüydü ve çatıya sigara içmek için çıkmıştı.

Mert was the building's maintenance manager and had come up to the roof to smoke.

Emir, hızlıca Mert’e seslendi ve neşeyle olayları anlattı.

Emir quickly called out to Mert and cheerfully explained the situation.

Mert, Emir’in bu duruma nasıl düştüğünü görünce güldü.

Mert laughed when he saw how Emir had gotten into this predicament.

Ama neyse ki kapıyı açarak Emir’i içeri aldı.

But fortunately, he opened the door and let Emir inside.

Emir, hemen kafeye indi. Sanki hiçbir şey olmamış gibi işine devam etti.

Emir immediately went down to the cafe and continued his work as if nothing had happened.

Elif, her şeyden habersizdi.

Elif was unaware of everything.

O gün, Emir bir şeyler öğrenmişti: Daha dikkatli olması gerektiğini ve ufak bir vukuattan nasıl güzel bir hikaye çıkabileceğini.

That day, Emir learned a few things: he needed to be more careful and how a small mishap could turn into a good story.

Mert ile aralarında güçlü bir dostluk oluştu.

A strong friendship formed between him and Mert.

O günden sonra, Emir çatıya her çıktığında yanına anahtar almayı unutmadı.

From that day on, every time Emir went to the roof, he didn't forget to take the key with him.

Artık Mert’le bu hikayeyi arada sırada hatırlayıp gülüyorlardı.

Now, he and Mert would occasionally remember this story and laugh.

Emir için bu yaşadığı, yeni bir macera ve unutulmaz bir kış günü olarak hafızasında kaldı.

For Emir, this experience remained in his memory as a new adventure and an unforgettable winter day.