Emirhan güneşli bir kış sabahında uyandı.

Emirhan woke up on a sunny winter morning.

Pencereden dışarı bakınca, karla kaplı bahçeyi gördü.

When he looked outside through the window, he saw the garden covered in snow.

Bugün önemli bir gündü.

Today was an important day.

Gated community'nin içinde bir okul yetenek gösterisi düzenlenecekti.

A school talent show was going to be held within the gated community.

Emirhan, bu etkinliğin lideriydi.

Emirhan was the leader of this event.

Herkes ondan iyi bir gösteri bekliyordu ve Emirhan onların beklentisini karşılamak istiyordu.

Everyone expected a good show from him, and Emirhan wanted to meet their expectations.

Ancak, içinde derin bir endişe vardı: sahne korkusu.

However, he had a deep anxiety inside: stage fright.

Emirhan okula vardığında, Leyla ve Zehra çoktan prova yapıyordu.

When Emirhan arrived at school, Leyla and Zehra were already rehearsing.

Leyla'nın sesi hafif bir melodi gibi odayı dolduruyordu.

Leyla's voice filled the room like a gentle melody.

Zehra piyanosuyla ona eşlik ediyordu.

Zehra accompanied her on the piano.

Zehra, yeni bir öğrenci olduğundan, Emirhan onun uyum sağlayıp sağlamayacağını merak ediyordu.

Since Zehra was a new student, Emirhan wondered whether she would be able to adapt.

Ancak, her seferinde Zehra'nın parmakları tuşlar üzerinde gezindiğinde, Emirhan'ın içindeki şüphe inceliyor ve naif bir melodiye dönüşüyordu.

However, each time Zehra's fingers glided across the keys, Emirhan's doubts melted away and turned into a delicate melody.

Emirhan, Leyla ve Zehra'yı bu yetenek gösterisi için bir araya getirme kararı almıştı.

Emirhan had decided to bring Leyla and Zehra together for this talent show.

Leyla'nın sesi ve Zehra'nın piyano becerileri birleşince, ortaya muazzam bir performans çıkabilirdi.

Combining Leyla's voice and Zehra's piano skills could result in an amazing performance.

Fakat Emirhan için daha büyük bir sınav kendi şiiriydi.

However, a bigger challenge for Emirhan was his own poem.

İlk kez sahnede kendi yazdığı bir şiiri okuyacaktı.

For the first time, he would read a poem he had written himself on stage.

Olası bir başarısızlıktan korkuyordu.

He was afraid of a possible failure.

Gösteri saatine yaklaşıyordu.

The time for the show was approaching.

Herkes toplandı, yerlerine oturdu.

Everyone gathered and took their seats.

Heyecan doruktaydı.

Excitement was at its peak.

Emirhan sahneye çıkarken ışıklar aniden gitti.

As Emirhan stepped onto the stage, the lights suddenly went out.

Salonda bir uğultu başladı.

A murmur started in the hall.

Emirhan paniklemek üzereydi.

Emirhan was about to panic.

Sonra, derin bir nefes aldı.

Then, he took a deep breath.

Kendine güvenmek zorundaydı.

He had to trust himself.

Leyla ve Zehra'ya dönüp, “Elektrik olmadan da harika bir şey yapabiliriz,” dedi.

Turning to Leyla and Zehra, he said, “We can create something wonderful even without electricity.”

Zehra piyanonun başına geçti, Leyla ise yanına oturdu.

Zehra took her place at the piano, and Leyla sat next to her.

Leyla'nın melodik sesi piyanonun akustik sesiyle birleşince, salon bir anda sessizleşti.

As Leyla's melodic voice combined with the acoustic sound of the piano, the hall suddenly went quiet.

İnsanlar bu samimi performansa hayran kaldı.

People were captivated by this sincere performance.

Son olarak Emirhan, karanlıkta bir mum alıp ortalığa ilerledi.

Finally, Emirhan took a candle in the darkness and stepped forward to the stage.

Sadece mum ışığında sahneye çıkıp şiirini okumaya başladı.

In the candlelight, he began to read his poem.

Sesinde kararlı bir ton vardı.

There was a decisive tone in his voice.

Salondaki herkes sessizce onu dinledi.

Everyone in the hall listened to him in silence.

Şiiri sona erdiğinde, büyük bir alkış koptu.

When his poem concluded, a great applause erupted.

Emirhan kendini, bir güç ve cesaret dalgası içinde hissetti.

Emirhan felt a wave of strength and courage within himself.

O an, sahnede kendi gibi olmanın ne kadar önemli olduğunu anladı.

At that moment, he understood how important it was to be himself on stage.

Leyla ve Zehra ile olan bağı daha da güçlendi.

His bond with Leyla and Zehra strengthened even more.

Artık sahne korkusu onu eskisi kadar etkilemeyecekti.

Stage fright would no longer affect him as much as it used to.

İşbirliği ve dostlukla, her engelin üstesinden gelebileceğini gördü.

With collaboration and friendship, he saw that any obstacle could be overcome.

Gecenin sonunda üçü de, başarılarının keyfini çıkardı ve yeni maceralara hazır hissettiler.

At the end of the night, all three of them enjoyed the taste of their success and felt ready for new adventures.