Kar taneleri sessizce yerde birikiyordu.

Snowflakes were quietly accumulating on the ground.

Kışın soğuk nefesi, şehrin her köşesinde hissediliyordu.

The cold breath of winter was felt in every corner of the city.

Bir binanın kapısında sıcak bir hava dalgası hissetmek mümkündü.

At the door of a building, it was possible to feel a wave of warmth.

Burası oy verme merkeziydi.

This was a voting center.

İnsanlar içeriye ağır kabanları ve atkılarıyla giriyordu.

People were entering with their heavy coats and scarves.

Selin, oy verme merkezi kapısının önünde durdu, çevresini inceledi.

Selin stood in front of the voting center door, surveying her surroundings.

Kalabalığın arasından eski bir yüz dikkatini çekti.

An old face in the crowd caught her attention.

Emre'ydi bu.

It was Emre.

Uzun zamandır yokluğunu bildiği sınıf arkadaşı.

Her classmate whose absence she had noticed for a long time.

Emre, içerdeki kalabalığın arasında çalışıyor, insanları yönlendiriyordu.

Emre was working among the crowd inside, directing people.

Selin içeri girdi, koridorun sonundaki boş bir köşeye geçti.

Selin entered and moved to an empty corner at the end of the corridor.

Gözleri Emre'yi aradı.

Her eyes searched for Emre.

O, birkaç kişiyle meşguldü, ama yüzünde bıkkın bir ifade vardı.

He was busy with a few people, but there was a weary expression on his face.

Bu, Emre'nin oylar ve insanların demokrasiye olan inancı hakkında konuşmaya hevesli olmadığı anlamına geliyordu.

This meant that Emre wasn't eager to talk about votes and people's faith in democracy.

Selin, ona yaklaştı ve selam verdi.

Selin approached him and greeted him.

"Emre, merhaba!"

"Emre, hello!"

dedi gülümseyerek.

she said with a smile.

Emre şaşırdı, ama onu gördüğüne sevindi.

Emre was surprised but happy to see her.

"Selin!

"Selin!

Ne zamandır görüşmüyorduk!"

It's been a long time since we last met!"

dedi, biraz kendini toparlayarak.

he said, gathering himself a bit.

"Burada çalışıyorsun demek, ne güzel," dedi Selin.

"So, you're working here, that's nice," said Selin.

"Ama bence bu iş senin için biraz daha önemli olabilir.

"But I think this job might be a bit more important for you.

Buradaki her bireyin oy kullanması, güçlü bir sese sahip olabilir."

Each individual voting here can have a strong voice."

Emre kaşlarını çattı.

Emre frowned.

"Buradaki işim önemli mi ki?

"Is my job here important?

İnsanlar oy kullanıyor, ama sonra hiçbir şey değişmiyor gibi," dedi umutsuzca.

People vote, but then it seems like nothing changes," he said hopelessly.

Selin biraz düşündü, sonra kararlı bir sesle konuştu.

Selin thought for a moment, then spoke with a determined voice.

"Herkes böyle düşünürse, hiçbir şey değişmez.

"If everyone thinks that way, nothing will change.

Bak, ben bir hikaye anlatacağım sana.

Look, I'll tell you a story.

Küçükken, ailemdeki herkes oy kullanırdı.

When I was little, everyone in my family would vote.

Annem, bunu hep topluma olan borcumuz olarak tanıtırdı.

My mom always presented it as our duty to society.

Oy kullanmak demek, sesini duyurmak demekti."

Voting meant making your voice heard."

Etrafa toplanan kalabalık sessiz bir şekilde dinliyordu.

The crowd gathered around was listening silently.

Selin'in hikayesi, odadaki herkesi derinden etkiledi.

Selin's story deeply affected everyone in the room.

Emre, bu sözlerden etkilendi.

Emre was touched by these words.

Derin bir nefes alarak "Tüm bunları hiç böyle düşünmemiştim," diyerek itiraf etti.

Taking a deep breath, he admitted, "I never thought of it like this before.

"Belki olabilir… belki katılabilirim."

Maybe it could be... maybe I can participate."

"Bu akşam bir topluluk toplantısına katılacağım," dedi Selin.

"I'm attending a community meeting this evening," said Selin.

"Sen de gel, fikirlerimizi paylaşabiliriz."

"You should come too, we can share our ideas."

Emre, yeniden parlayan ışıkla Selin’in gözlerine baktı.

Emre looked into Selin's eyes with a newly lit spark.

"Gelirim," diye yanıtladı.

"I'll come," he replied.

"Ben de bir şeyler yapabilirim."

"I can also do something."

O akşam, dışarıdaki ayaz bile, Emre'nin içinde uyanan yeni sıcaklık karşısında hissiz kalmıştı.

That evening, despite the cold outside, the new warmth awakened inside Emre left him unfazed.

Belki tek bir oy, büyük bir değişim demekti.

Perhaps a single vote meant a big change.

Selin’in söyledikleri, onu tekrar harekete geçirmişti.

Selin's words had moved him back into action.

Ve böylece, kar yağdığı gün oy verme merkezi, sadece bir başlangıç noktasına dönmüştü, birçokları için bir umut ışığı olarak kalacak bir başlangıç.

And so, on the day it snowed, the voting center transformed into not just a starting point, but a beacon of hope for many.